Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Η αποβολή της μαθήτριας, το facebook και τα κουλουβάχατα στα μυαλά μας (των εκπαιδευτικών)

Χτες ήταν πράγματι η ημέρα που γλίτωσα το εγκεφαλικό στο παρά πέντε. Μάλλον τα απανωτά εγκεφαλικά, μιας κι η πίεσή μου είχε χτυπήσει alarm. Ήταν η μέρα που στο σχολείο δίναμε ελέγχους, αλλά η σχιζοφρενική διάσταση της ημέρας άρχισε νωρίς όταν διάβασα με τον αξημέρωτο καφέ για τη μαθήτρια που «μισεί» τη διευθύντρια και αποβλήθηκε από το σχολείο. Με συγχωρείτε, αλλά μόνο εγώ γνωρίζω και αποδέχομαι το γεγονός ότι οι μαθητές μας σιχτιρίζουν κάθε στιγμή? Γιατί όσο «λαοφιλής» και να είσαι, μια ο βαθμός, μια η εξέταση, μια η παρατήρηση που κάποτε θα κάνεις, εεε ... όλα αυτά δε σε κάνουν και τη μασκότ του σχολείου. Δηλαδή, τώρα που αποβλήθηκε η μαθήτρια, κ. Διευθύντρια, αποκαταστάθηκε η λατρεία στο πρόσωπό σας? Έφυγε ο κακός δαίμονας κι όλα θα κυλούν στο σχολείο σας στη μακαριότητα? Γιατί τέτοιες αψυχολόγητες πράξεις και μάλιστα με τη βούλα του συλλόγου διδασκόντων, μόνο αυταρέσκεια Λουδοβίκου μου θυμίζουν. Βάζουμε τα παιδιά, ή καλύτερα, μπαίνουν μόνα τους σε μια ψηφιακή εποχή και μεγαλόστομα τους λέμε πως αυτό είναι το μέλλον. Τι κάνουμε, λοιπόν? Τους διώκουμε για την ελεύθερη έκφρασή prison school.jpg τους? Για να πω τη μαύρη αλήθεια, δε γνωρίζω αν στο facebook οι μαθητές είχαν στολίσει τη διευθύντρια και με διάφορους άλλους χαρακτηρισμούς, οπότε η αποβολή ίσως έχει και μια αιτιολογία. Και ποιος «κάρφωσε» τη μαθήτρια? Συμμαθητής-ρουφιάνος με λαμπρό μέλλον στην ΕΥΠ? Ή καθηγητής? Γιατί για τη γούνα των δεύτερων, των καθηγητών στο facebook, έχω πολλά να καταμαρτυρήσω ... Έχω κι εγώ facebook ... όπου οι περισσότεροι φίλοι είναι μαθητές ...άντε και κάποιοι πολιτικοί ομοϊδεάτες ... Μου έστειλαν πρόσκληση για ένα γκρουπ που λεγόταν :ΤΟ ..... (όνομα σχολείου) ΕΊΝΑΙ ΕΝΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ. Φυσικά και γνώριζα ποιοι το έγραψαν, φυσικά και γνώριζα για ποιους συγκεκριμένους συνάδελφους προοριζόταν. Αυτό που έκανα ήταν την επόμενη μέρα στο σχολείο να το συζητήσω και να το κατεβάσουν από το facebook. Η madame Διευθύντρια τώρα έχει ένα ολόκληρο σχολείο απέναντί της ... Λέω ...μήπως θα ήταν πιο παιδαγωγικό να συζητήσει με τη μαθητριούλα? Να ρωτήσει και να καθοδηγήσει το παιδί στο τι είναι πρέπον? Μήπως να αναρωτηθεί για τις πράξεις και τη διοίκησή της? Μήπως να συγχωρήσει? Αλλά μπαααα ... Τι διευθυντής φυλακών, τι διευθυντής σωφρονιστηρίου, τι διευθυντής σχολείου είναι ένα και το αυτό ... Αυτό είναι το σχολείο που θέλουμε? Αυτό περιμένουμε για τα παιδιά μας? Αυτή είναι η παιδαγωγική κατάρτιση γαμώτο? Εγώ είμαι αυτή που έλεγε ότι ο δάσκαλος δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε με σύγχρονες τεχνολογίες ούτε με ρομπότ, γιατί σημασία για το μαθητή έχει η προσωπική επαφή και το παράδειγμα ζωής που δίνει ο δάσκαλος ... ΜΕ τέτοια αντιμετώπιση όμως, καλύτερα ρομπότ κι ας χάσω τη δουλειά μου ... Κι αν κάποιοι σπεύσουν να με πουν μαθητομάνα (από το μαθητοπατέρας), σας πληροφορώ ότι ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΘΗΤΟΜΑΝΑ, ΠΑΡΑ ΜΑΘΗΤΟΚΤΟΝΑ ...


Όσο για τη δεύτερη αιτία του εγκεφαλικού, τη βαθμολογία και τα κριτήριά της, θα επανέλθω ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: