Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Σε τι ομνύουν σήμερα οι Έλληνες?

Η δύναμή σου πέλαγο

κι η θέλησή μου βράχος

Δ. Σολωμός, Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Με ιστορικά αφιερώματα, επαναλήψεις «ηρωικών ταινιών» και δημοτικά τραγούδια γιορτάσαμε και φέτος την Εθνική Παλιγγενεσία. Κάναμε και πάλι πως δεν διακρίναμε τις ομοιότητες (του τότε και του τώρα), τους αγώνες και τις θυσίες υπέρ πατρίδας (αλλά και τους διχασμούς κατά πατρίδας), τα λάθη και τα πάθη. Λέξεις, συνθήματα, δέσμες ιδεών, προτάγματα κυκλοφορούν πληθωριστικά και μόνο μία έννοια ακούγεται ελάχιστα, την υπερασπίζουν λίγοι και κρύβεται σε μισόλογα για να μην παρεξηγηθεί: η πατρίδα. Μέσα στο παγκόσμιο χωριό και το ευρωπαϊκό σύμπλεγμα η πατρίδα έχει χάσει ακόμα και το συναισθηματικό και συνεκτικό της περιεχόμενο και αιωρείται ανάμεσα σε ψευδο-εθνικιστικές κορώνες και σε φραγκολεβαντίνικους εκσυγχρονισμούς. Αν όμως η πατρίδα δεν συνιστά για όλους το Μέγα Ηθος, τότε είμαστε (και θα είμαστε συνεχώς) στο έλεος των καιρών, των καιροσκόπων και των καιροφυλακτούντων. Αν η πατρίδα δεν συνιστά το Μέγα Χρέος, τότε η πάλη μας για την ιδεολογική, πολιτική, κομματική δικαίωση θα ομοιάζει με νίκη χωρίς τιμή, δηλαδή με ελεύθερη πτώση στο κενό της Ιστορίας.

ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ συγκυρία πρέπει ν' ανεβούμε πάνω από τον θάνατο των ιδεολογημάτων, τη διάψευση των ιδανικών και τις αμαρτίες των καθοδηγητών, ν' ανεβούμε πάνω από την κρίση. Δεν μπορεί να εμπιστευόμαστε περισσότερο τον Μαρξ, τον Φρίντμαν ή τον Γκίντενς από την ίδια την πατρίδα μας. Ακόμη κι αν το μέλλον δεν μας νοιάζει, ακόμα κι αν απεχθανόμαστε το παρόν δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεπουλάμε ή να ξε-θωριάζουμε το παρελθόν. Το χθες δεν μας ανήκει εξ ολοκλήρου, αφού άλλοι αγωνίστηκαν γι' αυτό και το ιστορικό νήμα της ελευθερίας των λαών δεν ανατινάζεται με βόμβες (πραγματικές, σκανδαλικές ή τηλεοπτικές).

ΑΡΚΕΤΑ λαβώσαμε την πατρίδα μας με εμφύλιους σπαραγμούς. Ας μην την ευτελίσουμε με πολιτικές μικροψυχίες.

ΥΓ.: Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι αν στη σημερινή Ελλάδα υπάρχει και καλλιεργείται αυτό το εθνικό ήθος, αυτή η ηθική του συμφέροντος της πατρίδας. Εχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι την Ελευθερία μπορεί να σ' τη δώσει μόνον η Ελλάδα ως σύνολο και όχι οι συνέλληνες ως πρόσωπα. Η μάνα-Πατρίδα και η μάνα-Δημοκρατία δεν μπορεί να σταθούν όρθιες αν δεν τις στηρίξουμε (ακόμα κι όταν μας αδικούν). Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο για το κοινό μας μέλλον (εάν και εφόσον εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε κάτι τέτοιο).

Αυτό το "Κάποτε" που το έλεγαν Ζωή....ή οι αλλαγές στην καθημερινότητά μας


Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.
Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμεεμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνειο...Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε έναρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....


i-Reporter

Ο πενηντάρης... νεολαίος του τουρκικού προξενείου


Κάποιοι στη μειονότητα στη Θράκη μπορεί να μην έχουν ανακαλύψει το ελιξίριο της νεότητας, όμως αν και πλησιάζουν τα πενήντα δηλώνουν νεολαίοι και ως τέτοιοι κατέχουν τα αξιώματα (πρόεδρος και μέλη του Δ.Σ.) στην αυτοαποκαλούμενη «Ενωση Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής».
Η περίπτωσή τους θα μπορούσε ίσως να μείνει στο πλαίσιο κάποιων γραφικών, που ίσως θέλουν να παριστάνουν τους νεολαίους κοντά στα...ήντα, αν ο ρόλος αυτής της Ενωσης δεν ήταν καθοριστικός στις εξελίξεις στον χώρο της μειονότητας και τα παιχνίδια που παίζονται και δεν αποτελούσε το επίκεντρο μιας προπαγάνδας που καθοδηγείται από την Αγκυρα.
Ο Σελήμ είναι ο πρώτος που υποδέχεται τους Τούρκους που πάνε στην Κομοτηνή. Στη φωτό με τον Μπαμπατζάν.
Ο Σελήμ είναι ο πρώτος που υποδέχεται τους Τούρκους που πάνε στην Κομοτηνή. Στη φωτό με τον Μπαμπατζάν.

Ο «εκλεκτός»
Ο μεσήλικας πρόεδρός της Αντνάν Σελήμ, με προχωρημένη φαλάκρα και γκρίζα μαλλιά, που διατηρεί ένα κατάστημα με κυνηγετικά όπλα στην Κομοτηνή, αν και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αγκυρα, κατέχει τη θέση αυτήν εδώ και πολλά χρόνια και είναι συγχρόνως ο γραμματέας της λεγόμενης «Ανώτατης Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» και από τους πλέον «εκλεκτούς» του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή.

Στα γραφεία-εντευκτήριο της Ενωσης στο κέντρο της Κομοτηνής πραγματοποιεί τις συνεδριάσεις της η Συμβουλευτική Επιτροπή, και εδώ τον Δεκέμβριο του 2007 ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν συναντήθηκε με τα μέλη της κι άλλους παράγοντες της μειονότητας με κλειστές τις πόρτες.

Εδώ σχεδίαζαν οι παράγοντες της μειονότητας να οδηγήσουν και τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Νταγίπ Ρετζέπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Κομοτηνή τον Μάιο του 2004. Ομως επικράτησαν πιο σώφρονες σκέψεις και ο Τούρκος πρωθυπουργός πέρασε μόνο έξω από τα γραφεία της λεγόμενης «Ενωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής». Η τελευταία δεν έχει νομική υπόσταση εδώ και 27 χρόνια, μετά την απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων που έκριναν μη σύννομη τη λειτουργία της με την ονομασία «τουρκική».

Ολες οι αντιπροσωπείες με τους Τούρκους αξιωματούχους με πρώτους τους υπουργούς, βουλευτές κ.λπ. που φτάνουν στη Θράκη καταλήγουν εδώ, ενώ εκτός από την Ανώτατη Συμβουλευτική συνεδριάζουν εδώ κι άλλες «οργανώσεις», «κέντρα έρευνας» κ.λπ.

Σήμερα το μεσημέρι τα μέλη της Ενωσης θα εκλέξουν το νέο Δ.Σ. και οι πληροφορίες φέρουν τον Αντνάν Σελήμ να παραμένει στη θέση που κατέχει. Και βέβαια η παραμονή του στη θέση αυτή επί τόσα χρόνια και σ' αυτή την ηλικία, όπως και άλλων μελών στο Δ.Σ., εξυπηρετεί προφανείς σκοπιμότητες που η απόληξή τους φτάνει στο τουρκικό προξενείο.


ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

Ελλάδα και Τουρκία στο ίδιο τσουβάλι από την Ε.Ε-αμφισβήτηση της Συνθηκης της Λωζάνης

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟ «ΙΔΙΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ» ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ
Σε πλήρη αμφισβήτηση τίθεται η αρχή της αμοιβαιότητας της Συνθήκης της Λωζάννης, με βάση την οποία αντιμετωπίζονται θέματα θρησκευτικών μειονοτήτων σε Ελλάδα και Τουρκία από την Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Η Επιτροπή, στην οποία συμμετέχουν και Ελληνεςβουλευτές-μέλη της Συνέλευσης του ΣτΕ, υιοθετώντας την έκθεση «Θρησκευτική ελευθερία και άλλα ανθρώπινα δικαιώματα για τους μη μουσουλμάνους της Τουρκίας και για τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη», αναφέρει ευθαρσώς ότι:
«Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίζουν τις θρησκευτικές μειονότητες σύμφωνα με τα στάνταρντ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και όχι να επικαλούνται την αρχή της "αμοιβαιότητας", που προβλέπεται στη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, ως δικαιολογία για να αρνούνται να εφαρμόζουν ορισμένα δικαιώματα».
Βάζοντας, μάλιστα, στο ίδιο «τσουβάλι» τις συμπεριφορές Ελλάδος και Τουρκίας στο θέμα του σεβασμού των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων στις δύο αυτές χώρες, η Επιτροπή, στη σχετική της έκθεση, που σύντομα θα έλθει για έγκριση στην Ολομέλεια της Συνέλευσης του ΣτΕ, τονίζει ότι:
* «Οι δύο χώρες θα πρέπει να αντιμετωπίζουν όλους τους πολίτες τους χωρίς διακρίσεις και χωρίς να κοιτάζουν το πώς το γειτονικό κράτος μεταχειρίζεται τους δικούς του πολίτες».
Η Επιτροπή καταλήγει με το ότι «η επαναλαμβανόμενη, από την Ελλάδα και την Τουρκία, επίκληση της αρχής της αμοιβαιότητας, με βάση τη συνθήκη του 1923, ως βάση για να αρνούνται να εφαρμόσουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων που αναφέρονται μέσα σε αυτήν, είναι "αναχρονιστική" και μπορεί να απειλήσει την εθνική συνοχή της κάθε χώρας».
Καλεί, μάλιστα, τις δύο κυβερνήσεις να αναγνωρίσουν την «ελευθερία του εθνικού αυτο-προσανατολισμού και να προχωρήσουν σε σημαντικές αλλαγές στην πολιτική των μειονοτήτων, της εκπαίδευσης και της θρησκείας».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/03/2009

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Οι κουρασμένοι χάνουν την μάχη...έγραψε ο Μπρεχτ...(κι εγώ,αν και ακούραστη, χάνω)

Eνας συνήθης μισθωτός, αν δεν έχει χάσει τα λογικά του, δεν θα σκεφτόταν να μπει στο γραφείο του ιδιοκτήτη της επιχείρησης και να τον απειλήσει λέγοντας «έχω κουραστεί, αν δεν μου αυξήσεις τον μισθό φεύγω». Ενας μάνατζερ θα απέφευγε να απειλήσει τους καταναλωτές ότι αν δεν σπεύσουν να κάνουν αγορές από την επιχείρησή του, θα την κλείσει, διότι έχει κουραστεί να κυνηγάει πελάτες με το τουφέκι. Ενας βουλευτής δεν θα έλεγε στους ψηφοφόρους της εκλογικής περιφέρειάς του ότι κουράστηκε και, αν δεν τον υπερψηφίσουν, θα πάει σπίτι του - και οι λίγοι που το είπαν, ως γνωστόν, δεν τήρησαν τη δέσμευσή τους.
Ολοι τα τυπικά δείγματα ημών των ιθαγενών κατά κανόνα επιδιώκουν να έχουν διαφορετική συμπεριφορά.
Επιδιώκουν να δείχνουν, παραδείγματος χάριν, πόσο πρόθυμα και ακούραστα εργάζονται για το καλό της επιχείρησης - ενίοτε και χωρίς να το πολυπιστεύουν. Να εμπνέουν τους υφισταμένους τους με το προσωπικό παράδειγμά τους για να εργάζονται εντατικότερα και αποδοτικότερα - κι όταν κουράζονται οι καλοί μάνατζερ, πάντως δεν επιδεικνύου
ν την κούρασή τους. Οι επιχειρηματίες επιδιώκουν να δείχνουν δυνατοί, ώστε να κερδίζουν την εμπιστοσύνη του πελάτη τους - και, πάντως, δεν μετατρέπουν την κούρασή τους σε πρόβλημα της εταιρείας τους. Οι βουλευτές κάνουν ό, τι μπορούν για να δείχνουν δυνατοί, ακμαίοι, αφοσιωμένοι στα κοινά μέχρι τελευταίας ρανίδος ώστε να πείθουν τους πολίτες να τους εμπιστεύονται τη διαχείριση των υποθέσεών τους. Η Ελλάδα διαθέτει έναν πρωθυπουργό που δεν διακατέχεται από τέτοια «ταμπού». Διακηρύσσει ότι είναι κουρασμένος και ότι αν δεν τον εμπιστευθούν πάλι οι πολίτες, τότε θα πάει σπίτι του. Ενας από τους ακροατές του το δημοσιοποίησε. Η κυβέρνηση το επιβεβαίωσε. Ο πρωθυπουργός δεν θέλησε να το διαψεύσει προσφεύγοντας, έστω, σε ένα από τα (τόσα ...; ) κατά συνθήκην ψεύδη. Ως πρωθυπουργός, ο κ. Κ. Καραμανλής είπε «είμαι κουρασμένος» - και, προφανώς, το εννοεί. Οσον αφορά την παραίτησή του αν ηττηθεί στις εκλογές, είναι περίπου αναπόφευκτη: κατά κανόνα, όποιος δεν επανεκλέγεται παραιτείται από την ηγεσία του κόμματός του - αυτό συμβαίνει σε όλον τον κόσμο, αυτή είναι και η ελληνική παράδοση. Ως εκ τούτου, δεν ενδιαφέρει παρά μόνον τον ίδιο. Οσον αφορά, όμως, την εδώ και καιρό σταθερά επαναλαμβανόμενη δήλωση «είμαι κουρασμένος», μας ενδιαφέρει όλους - είτε τον ψηφίσαμε είτε όχι. Επί του παρόντος, επιβεβαιώνει το κυβερνητικό πρόβλημα του τόπου. Ισως, μάλιστα, το επιτείνει. Η έννοια «κουρασμένος πρωθυπουργός», από τις κυβερνήσεις όλων εκείνων των χωρών που δεν είναι συνηθισμένες σε νεοελληνικές ελευθεριότητες, μεταφράζεται ως «πρωθυπουργός υπό προθεσμία», αδύναμος - τι διαπραγματεύσεις, λοιπόν, θα μπορούσε να κάνει στις Βρυξέλλες; Από την κρατική μηχανή, η πρωθυπουργική παραδοχή προφανώς δεν θα ερμηνευθεί ως πρόσταγμα για σκληρή εργασία. Στο σύστημα της διαπλοκής, θα επιβεβαιωθεί η ανάγκη επιτάχυνσης όλων των business της τελευταίας ώρας - αύριο θα είναι αργά. Και τα στελέχη της Ν. Δ. ήδη την έχουν ερμηνεύσει με τον τρόπο τους και προετοιμάζονται για τη διαδοχή. Αυτά όσον αφορά το παρόν. Οσον αφορά το άμεσο μέλλον, θα δούμε αν επιβεβαιωθεί ο Μπρεχτ: «Οι κουρασμένοι χάνουν τη μάχη» ...;

Καθημερινή

Υ.Γ. Μου έκανε εντύπωση μια τέτοια δήλωση που φέρεται να έκανε ο κ.Πρωθυπουργός. 'Οχι γιατί δεν είναι ανθρώπινη, και από αυτή την πλευρά απολύτως αποδεκτή, αλλά γιατί ήθελα να πιστεύω ότι ο καπετάνιος είναι ο τελευταίος που εγκαταλείπει το καράβι στην τύχη του και όχι ο πρώτος ή από τους πρώτους. Μόνο εγώ αισθάνομαι ότι με αυτή την ομολογία γίνομαι θύμα ενός ψυχολογικού εκβιασμού? Η αναμενόμενη ήττα του στις εκλογές δε σημαίνει για μένα, τον απλό πολίτη, αβεβαιότητα? δε μου δημιουργεί την αίσθηση ότι κανείς από τους τωρινούς υπουργούς δε θα δώσει τις μεγάλες μάχες απέναντι στην καραδοκούσα Ε.Ε. για τα δίκαιά μου? Γιατί εγώ δεν κουράζομαι ποτέ να είμαι εύπιστη και αγόγγυστα να δουλεύω για το δικό μου καλό και της Ελλάδας? κι ας ξέρω πως δεν θα αποζημιωθώ ποτέ αρκετά....κι ας ξέρω πως είμαι "κουρασμένη" από τις αποτυχίες και τα άνοστα γνωστά πια πολιτικά τερτίπια....

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Ουφ κουράστηκα...να κουράζονται να με δουλεύουν !!!!



Προφανώς και κουράζονται! Οπως όλοι οι άνθρωποι. Οπως ο καθένας από εμάς. Απλώς δεν είναι «πρέπον» να το ομολογούν. Αν πάντως ο Κώστας Καραμανλής το έκανε πραγματικά, τότε «καλώς» έπραξε. Επραξε κάκιστα αν πραγματικά το εκμυστηρεύτηκε στο πάλαι ποτέ «καλό παιδί της δεξιάς δημοσιογραφίας», αντί να ζητήσει μια ανοικτή και αντρική κουβέντα, στον ίδιο πάντοτε «κομ ιλ φο» τηλε-άνκορ (δεν έχει ιδιαίτερη σημασία) ή και σε ευρύτερη τηλε-συγχορδία, πάντως απευθείας στα μάτια, τα αυτιά και τις καρδιές των πολιτών. Αν σε κάτι βρίσκεται πολύ μακριά από οιαδήποτε σύγχρονη αντίληψη διακυβέρνησης και πρωθυπουργίας ο κ. Καραμανλής, αυτό σίγουρα είναι ο «κρυφός» τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται. Ο πρωθυπουργός, ο ηγέτης μιας παράταξης και ο εκπρόσωπος ενός λαού, όφειλε πάντα και τώρα οφείλει υποχρεωτικώς να είναι ανοικτός στον λαό. Οχι στις χειραψίες και στο «μπόντι λάνγκουετζ». Αλλά στις εσώτερες σκέψεις, στους προβληματισμούς του, στην προσωπική του ζωή, στους φίλους και την οικογένεια, στις στιγμές που διστάζει και σε εκείνες που με πάθος επιμένει. Ο σημερινός ηγέτης είναι ένας από εμάς, φορτωμένος με αναλογικές ευθύνες προς εκείνες που έχουν όλοι οι καλοί άνθρωποι που κοπιάζουν για το καλό των παιδιών τους, της μικρής κοινωνίας στην οποία ανήκουν και τη χώρα ολόκληρη την οποία κατοικούν. Η εποχή των ηγετών που δεν μας μοιάζουν, που δεν θα έβρισκαν τη θέση τους στο Facebook, που δεν καταδέχονται μια δημόσια συνάντηση, όπως είναι το θέατρο, ο κινηματογράφος, μια παρουσίαση βιβλίου και μια ταβέρνα έχει προ καιρού παρέλθει. Αν πάλι, γιατί είναι άνθρωποι σεμνοί και ταπεινοί, που δεν θέλουν να ξέρουμε τίποτε για τη ζωή τους, ας μάθουμε όμως όσα σκέφτονται για όσα συμβαίνουν γύρω μας: στον τόπο και τον πλανήτη μας. Οι πολίτες, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, χρειάζονται καθοδήγηση, συμβουλές και κατανόηση. Οσο για εκείνους που κοροϊδεύουν τους άλλους, που κουράστηκαν, ας κοιτάξουν στον καθρέφτη τους. Λογικά, η αγωνία και μόνον για τον τόπο που «καταστρέφεται» όσο τον κυβερνά η Ν.Δ., θα ήταν αρκετή για να τους ξεθεώσει... ψυχολογικά. Προσθέστε και την ανυπομονησία με την οποία περιμένουν να στρώσουν τους πισινούς τους στα δερμάτινα καθίσματα των υπουργικών... ευθυνών, πτώματα θα έπρεπε να είναι οι άνθρωποι! Αλλού βρίσκεται το πλέον ζητούμενο. Κανείς τους δεν έχει πραγματικά την αγωνία της βαθιάς κρίσης που ταλαιπωρεί το κράτος, την κοινωνία και τις οικογένειες. Είναι άραγε τόσο δύσκολο να βρουν, όλοι αυτοί, το θάρρος να εκθέσουν πρώτοι όσα είναι έτοιμοι να αναθεωρήσουν, να στερηθούν, να μοιραστούν.. Κι όμως η κοινωνία μας δεν χρειάζεται τόσα πολλά για να κάνει βήματα μπροστά. Ηρκεσε να ψηφίσουν οι μισοί καθηγητές (αντί 1 στους 4) για τη συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση, για να φανεί πως υπάρχουν σοβαρότερες προϋποθέσεις μιας πιο ουσιαστικής συζήτησης. Τώρα όλοι μαζί ζητούν την εφαρμογή όσων προβλέπει ο νόμος για το πανεπιστημιακό άσυλο, ό,τι δηλαδή έγραψε η Μαριέτα Γιαννάκου. Και αυτό προκειμένου να διαφυλαχθεί η ακεραιότητα των ιδεών (εκτός και μαζί με τη σωματική). Να υπερασπισθούν το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη (από εκείνους που θέλουν να την... κουκουλώσουν). Να συνεχίσουν την ακαδημαϊκή έρευνα (για την οποία χρειάζονται εργαστήρια και εργαλεία, που καταστρέφουν ή «απαλλοτριώνουν» οι άλλοι). Να υπάρξει ισόνομη κρίση αποκτημένων ικανοτήτων με τις σπουδές (αντί των απειλών σε όσους δεν κάνουν τα στραβά μάτια για τους εξεγερμένους αντιγραφείς). Ακόμη και η συνύπαρξη Βερέμη-Μπαμπινιώτη μπορεί να λειτουργήσει. Ακόμη και ο υπουργός Παιδείας που μηδένισε το ταξίμετρο μπορεί να δικαιωθεί για τις ενδυματολογικές του επιλογές. Αρκεί να γίνει κάτι. Κάτι που θα συμφέρει τους πολλούς. Οχι γιατί θα τους χώσουμε στην παλάμη λίγα ακόμη κόλλυβα παρηγοριάς του απολεσθέντος κράτους μας, αλλά γιατί οι αποπάνω θα αφήσουν τους αποκάτω να συνεχίσουν να προσπαθούν κι ας τους κούρασαν τόσο πολύ μόνον και μόνον γιατί τους ανέχονται!

άρθρο από την Καθημερινή και ειόνογράφηση από το hakis.blogspot.com

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Παρέλαση...ιδεών, μανεκέν, ανταγωνισμού και απαξίωσης


Σαν σήμερα έκανα την πρώτη μου ανάρτηση πέρυσι, μια ανάρτηση για τις σχολικές παρελάσεις.

XANAARHISAN OI EPISTHMONES NA MILOUN GIA TH XRHSIMOTHTA TWN PARELASEWN... ELEOS PIA... DEN TIS KATARGOUME KAI EIMASTE FASISTES. TIS KATARGOUME ALLA SYGXRONWS OLOI TREHOUN SE SYLLALHTHRIA GIA THN ELLHNIKOTHTA THS MAKEDONIAS... A RE KRATOS SXIZOFRENEIAS!!!! THN IDIA KOUVENTA EHOUN KI SYNADELFOI MOU STO SXOLEIO...AN EINAI TO VLASTARI TOUS STH SHMAIA TREHOUN KAI HEIROKROTOUN THN ELPIDA THS ELLADAS....DIAFORETIKA KLEINONTAI STA KAVOUKIA TOUS KAI ME YFOS 1000 KARDHNALIWN KAI FARAW MAZI AMFISVHTOUN KAI DEN PROTEINOUN.... ENAS LOGOS POU DEN THELOUME THN AXIOLOGHSH STHN PAIDEIA : DEN EHOUME APOPSI....
(σε άψογα Greeklish !!!!)
μόνο που φέτος θα την εμπλουτίσω με όσα η πείρα με δίδαξε : την απαξίωση της πολιτείας και την ταύτιση της πατρίδας με το κράτος, την απαξίωση της σημαίας και το κάψιμό της από τα νεαρά βλαστάρια μας, τη δικαιολογημένη αγανάκτηση εναντίον των κυβερνόντων αλλά και την αδικαιολόγητη αδιαφορία μας για την κατάσταση της πατρίδας, αφού όλοι επικεντρώνουμε στην οικονομική κρίση μετά από επιτυχημένη πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ...
Λιγοστές φέτος οι διαμαρτυρίες για τους αλλοδαπούς σημαιοφόρους, χλιαρές οι επετειακοί εορτασμοί, χλιαρή η διάθεσή μας να ασχοληθούμε με την πατρίδα, άσε που μπορεί ευκολότατα και μόνο με τη χρήση της λέξης να θεωρηθείς πάραυτα φασίστας.... Όσο για τα νιάτα που παρελαύνουν μόνο ένα έχω να πω: πέρα από την απαξίωσή μας και αυτή των δημοσιογραφικών σχολίων για το μήκος της φούστας, είναι στο χέρι μας η ομορφιά που συνοδεύει τη σημαία να αισθάνεται ότι περιτριγυρίζει ένα εθνικό σύμβολο και να συνειδητοποιήσει ότι οι προσπάθειες μιας νέας γενιάς θα οδηγήσουν όχι μόνο στην προσωπική καταξίωση, αλλά και στην ανάδειξη της πατρίδας...


** η φωτογραφία είναι μιας παρέας μαθητών μου σε πρόσφατη εκδρομή και το φεσάκι που φορουν δεν ήταν ως αστείο αλλά από συναίσθηση....

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Όταν η πατρίδα ταυτίζεται με το κόμμα και το κράτος

Από όλα τα καθήκοντα και υποχρεώσεις μιας ευνομούμενης Πολιτείας δύο είναι τα ανώτερα: η Παιδεία που προσβλέπει στη δημιουργία ηθικών και ελεύθερων ανεξάρτητων προσωπικοτήτων και η θωράκιση του κράτους απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς με την εδραίωση και ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών. Ωστόσο, η ταύτιση του κράτους με τους κομματικούς ανταγωνισμούς είναι τουλάχιστον επικίνδυνη. Γιατί κράτος στα μάτια και συνειδήσεις των πολιτών δεν είναι παρά οι διαξιφισμοί των πολιτικών προσώπων και ο μαραθώνιος της κομματικής διαφθοράς. Η απάντηση στο "είσαι κλέφτης και καταχραστής" είναι πλέον "εσύ πήρες περισσότερα".
Όταν όμως κράτος και Κόμμα γίνονται ένα, τότε οποιαδήποτε επιβουλή εναντίον αντίπαλου κόμματος γίνεται αυτόματα επιβουλή εναντίον του Κράτους. Διαφορετικά δεν μπορούν επεισόδια σαν αυτά του τελευταίου Δεκεμβρίου, από την επικίνδυνη ανικανότητα της ΕΛΑΣ μέχρι την ανθελληνική ανταρσία να ερμηνευτούν. Μπροστά στην παγκοσμιοποίηση και τη νεοταξική δικτατορία πρέπει τουλάχιστον οι λέξεις να πάρουν ξανά τη σημασία τους : οι έριδες που οι επαγγελματίες πολιτικοί και ξένοι πολέμιοι προκαλούν, το αλληλοφάγωμα που έχει αρχίσει, τα συμφέροντα των ολίγων με τα οποία κομματικά και ανόητα ταυτιζόμαστε, όλα αυτά μας κάνουν να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κράτος. Γιατί κράτος δεν είναι ο μηχανισμός καταστολής και αισχρής φορολόγησης, αλλά μπορεί και πρέπει να θεωρείται η νοητή εκείνη οντότητα , που αποστολή του έχει την προάσπιση του γενικού συμφέροντος και την προστασία της ζωής, της ασφάλειας, της ευημερίας και της ελευθερίας των πολιτών του. Εντούτοις, το κράτος πρέπει να μεταμορφωθεί και να αναλάβει νέες αποστολές που θα ανταποκρίνονται στο παγκόσμιο πρόβλημα της ανθρώπινης διαβίωσης καθώς επίσης και στην ανάγκη παραγωγής οικουμενικών αξιών, όπως η αλληλεγγύη, η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ισότητα.
Μα ούτε και σε αυτή την αγγελική υπερβολή αν φτάσει ένα κράτος και πάλι δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ιερή ιδέα της Πατρίδας. Είναι η γη των πατέρων μας, είναι ο τόπος, που γεννηθήκαμε, πατρίς γαία, πατρίς άρουρα, πατρίς πόλις. Ανάλογα με την εποχή ο τόπος μεγαλώνει και μικραίνει, πότε από τις εκούσιες μετακινήσεις και άλλοτε με τις ακούσιες λόγω πολεμικών συγκρούσεων. Η δύναμη ήταν και είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό. Μαζί, λοιπόν, με την καταγωγή της γέννησης υπάρχει και μια άλλη, η πνευματική καταγωγή, η πατρίδα του πνεύματος. Εδώ, σε αυτόν τον τόπο, που μικραίνει και μεγαλώνει σύμφωνα με τα παραπάνω, γεννήθηκε και ένα πνεύμα ανώτερο από άλλα σε άλλους τόπους. Πατρίδα δεν είναι μονο τα υψηλα ιδανικά και λόγια : είναι η φύλαξη των κορυφογραμμών αλλά και να πολεμάς την τρομοκρατία για την ασφάλειά σου,να πολεμάς για την Παιδεία, να αντιμάχεσαι την αφομοίωση από την ακόρεστη γυάλινη οθόνη. Την Πατρίδα δεν την ορίζουν μόνο κάποιοι ηθικοί κανόνες, αλλά το μέγεθος της δικής μας πίστης και μαχητικότητας : ξεπερνώντας την ειρκτή του κόμματος και το μπαμπούλα του κράτους, να μείνουμε πιστοί στην πατρίδα που μας αξίζει και δεν μας απογοητεύει.

(αν μη τι άλλο χάρηκα τη λέξη πατρίδα...γιατί όποιον τη λέει πολλές φορές μάθαμε να τον κοιτάζουμε καχύποπτα...)


Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Επειδή τελικά..."το χάος είναι μεταδοτικό"....

Κάθε πέρυσι και καλύτερα...μοιρολατρική φράση που όμως επαναλαμβάνεται και καθημερινά ενισχύεται. Η παρατεταμένη περίοδος ειρήνης που απολαμβάνουμε μας έκανε ράθυμους, νωχελικούς και ωχαδερφιστές μπροστά στον κίνδυνο. Γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά αυτή η αφοβία μας απέναντι σε όσα συμβαίνουν στο πολιτικο-κοινωνικό "γήπεδο".
Και ενώ σε άλλες ευημερούσες Ευρωπαϊκές χώρες που πρόσφατα πέρασαν από φάσεις αυξημένης βίας οι πολίτες γνωρίζουν να εκτιμούν την καθημερινή κοινωνική ειρήνη και διαμαρτύρονται με πορείες και συλλαλητήρια προκειμένου να μη γυρίζουν στις φοβερές μέρες της βίας (βλέπε Ιρλανδία), στην Ελλάδα η ομίχλη της σιωπής καλύπτει (νομίζουμε) την ασχήμια και την υποβόσκουσα κοινωνική έκρηξη. Ο πολιτικός καιροσκοπικός, η μισαλλοδοξία, οι ατυχείς χειρισμοί, η καθημερινή ακύρωση και κατάλυση της ειρήνης και των δημοκρατικών θεσμών δεν φαίνονται αρκετά ώστε να ξυπνήσουν το ναρκωμένο από τη μικροαστική-μικρομίζερη ευδαιμονία πολίτη. Κάθε πόλη έχει αποκτήσει γκέτο, ανώνυμα τετράγωνα με μεσημεριανό παράνομο ημίφως, πανεπιστήμια της επιβολής της κουκούλας, εμπορικούς δρόμους καψαλισμένους από τη βία, πολίτες ακτήμονες σε ένδεια που αντιμετωπίζουν άπρακτοι και πανικόβλητοι την οικονομική καταστροφή που προ-αναγγέλλουν οι τηλεοράσεις. Ανομία, ασυδοσία, κατάχρηση, διαφθορά, πρόσωπα εξουσίας και κύρους να μετέχουν στην απογύμνωση ταμείων και αξιοπρέπειας, πολιτικοί, πολιτικές ορντινάτσες, ιερείς, καθηγητές πανεπιστημίων καταλύουν με τη βία τους νόμους οδηγώντας σε μια απαξίωση και βιοτική βία τον Έλληνα. Κι έτσι αμεθόδευτα μεθοδικά επέρχεται η κατάλυση της ειρήνης.
Ποιος θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων? Ποιος θα χρισθεί ταγός? Καθένας μας...γιατί εμείς οι απλοί πολίτες θα κληροδοτήσουμε αυτή τη χώρα στις επόμενες γενιές και εμείς είμαστε αυτοί τη στιγμή οι υπερασπιστές-στρατιώτες ενός ακήρυχτου πολέμου ελληνικών και ανθελληνικών κινήτρων εναντίον της δημοκρατίας και της ειρήνης...Εμείς δεν θα πρέπει να φανούμε δειλοί...

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Οι κουκουλοφόροι και η ανυπαρξία των επαγγελματιών πολιτικών

Αλίκης Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου
Ο ΝΟΜΙΚΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ "ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ"
Χρήσιμο θεωρώ να ξεκαθαρίσω μερικά σημεία σχετικά με το φαινόμενο των "κουκουλοφόρων" και το νομικό χειρισμό του, αφού προκαταρκτικά τονίσω ότι όλα τα κοινωνικά προβλήματα έχουν περισσότερους γενεσιουργούς παράγοντες και ρίζες βαθύτερες από όσο κοινώς νομίζεται
Πρώτο σημείο : Η πρόταση νέου άρθρου υπ’ αριθ. 189 Α στον Ποινικό μας Κώδικα (ΠΚ), τόσο ως πρωτοβουλία όσο και ως σύνταξη, οφείλεται σε με προσωπικά ως εγκληματολόγο και ως μαχητή υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΔΑ). Ούτε στο Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ούτε σε υπαγόρευση κυβερνητική ή κομματική. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι όλη τη ζωή μου διαφύλαξα την ανεξαρτησία μου από κάθε κυβέρνηση και κάθε πολιτικό κόμμα, υπερασπίζοντας υπερκομματικά τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΔΑ)
Δεύτερο σημείο : Βασική διάταξη είναι το άρθρο 11 του Συντάγματος που προστατεύει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι "ήσυχα και άοπλα". Η είσοδος των κουκουλοφόρων στη συνάθροιση αποτελεί την απαρχή κατάργησης της ησυχίας, την οποίαν η κρατική εξουσία οφείλει να εξασφαλίζει.
Ο Ελληνικός Ποινικός Κώδικας (ΠΚ) προβλέπει με το άρθρο 167 παρ. 2 την πολύ πιο αυστηρή τιμώρηση των δραστών ορισμένων αξιόποινων πράξεων όταν αυτοί είναι άτομα με καλυμμένο ή αλλοιωμένο πρόσωπο ("κουκουλοφόροι"). Το προτεινόμενο από εμέ σχέδιο έχει κυρίως ως στόχο να προλάβουμε τις βιαιοπραγίες και καταστροφές κατά πραγμάτων και προσώπων, φυσικών και νομικών, ασχέτων μάλιστα με τις κοινωνικές ρήξεις, όπως: καταστροφές εκπαιδευτικών ιδρυμάτων – πανεπιστημιακών κτιρίων, βιβλιοθηκών, εργαστηρίων κλ. – και καταστημάτων˙ επιθέσεις, τραυματισμούς, κάποτε και θανάσιμους, κλ. κατά ανθρώπων. Όλες αυτές οι πράξεις αποτελούν αξιόποινες πράξεις και προσβολές θεμελιωδών ΔΑ. Το σχέδιο όμως δεν προβλέπει γι’ αυτές βαρύτερες ποινές αν διαπράχθηκαν από "κουκουλοφόρους" (παράβαλε παρ. 2 άρθρου 167 και παρ. 3 άρθρου 189 Α). Απαγορεύει όμως την προσέλευση στις δημόσιες συναθροίσεις κάθε είδους σε άτομα με πρόσωπο καλυμμένο ή αλλοιωμένο, προβλέποντας ελαφρά ποινή για τους παραβάτες (παρ. 1, που ιδρύει ιδιώνυμο αδίκημα). Η νέα αυτή διάταξη αποβλέπει στην πρόληψη των αξιόποινων πράξεων - και συγχρόνως παραβάσεων των ΔΑ - που ήδη αναφέραμε και που κατά κανόνα ακολουθούν τη συμμετοχή "κουκουλοφόρων" στις δημόσιες συναθροίσεις. Αν παρά ταύτα συντρέχουν και τέτοιες πράξεις με το ιδιώνυμο αδίκημα της παρ. 1, εφαρμόζεται η παρ. 3 του Σχεδίου (κατά συρροή ποινή)
Βασική αρχή της σύγχρονης αντεγκληματικής πολιτικής είναι : όχι η βαρύτητα των ποινών αλλά η πρόληψη της διάπραξης αξιόποινων πράξεων πρέπει να αποτελεί την κατευθυντήρια γραμμή μας
Τονίζω ότι πάγια είναι η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που θέτει την αρχή ότι η ελευθερία του συνέρχεσθαι συνεπάγεται όχι μόνο την αρνητική υποχρέωση αποχής από παρεμποδιστικά μέτρα εκ μέρους του Κράτους, αλλά και τη θετική υποχρέωση του Κράτους να προστατεύει τους πολίτες από ταραχοποιά στοιχεία τα οποία επιχειρούν με οποιοδήποτε τρόπο να δημιουργήσουν έκτροπα ή να παρακωλύσουν την ομαλή διεξαγωγή της εκδήλωσης ή άλλων αναλόγων περιπτώσεων ή απολύτως την διεξαγωγή τους (βλ. απόφαση ΕΔΔΑ, Plattform "Ärzte für das Leben", 21 Ιουνίου 1988, Σειρά Α', αρ. 139, παρ. 32). Η απαγόρευση εισβολής κουκουλοφόρων αποτελεί αναγκαίο προληπτικό μέτρο για την πραγματοποίηση αυτής της κρατικής υποχρέωσης, η οποία επιβάλλεται μάλιστα γενικότερα από το ά. 5 της ΕΣΔΑ
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ψυχολογία του πλήθους εξηγεί γιατί ολιγάριθμοι ζωηροί ταραχοποιοί μπορούν να ξεσηκώσουν και παρασύρουν σε βιαιοπραγίες μεγάλη ομάδα ανθρώπων
Τρίτο σημείο : Το σχέδιο δεν είναι σημερινό. Είχε συνταχθεί το 2007, μετά από σοβαρές ταραχές, και είχε παραδοθεί προς μελέτη σε ειδικούς (δικαστές και καθηγητές) και σταλεί σε πολιτικούς όλων των κομμάτων. Το σημερινό σχέδιο έχει μερικές βελτιώσεις και το δημοσιοποίησα λόγω των πρόσφατων σοβαρότατων συμβάντων
Σημειωτέον ότι ήδη από το 1989 γερμανικός νόμος έχει προβεί σε ποινικοποίηση της συμμετοχής σε διαδηλώσεις και άλλες συναθροίσεις ατόμων που φορούν ορισμένα αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όργανα βίας (ά. 17 Α παρ. 2β του νόμου περί δημοσίων συναθροίσεων)
Εις δε τις ΗΠΑ, 18 Πολιτείες όπου το ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ ΚΛΑΝ αποτελούσε σοβαρή εγκληματική πληγή, η κατάσταση βελτιώθηκε σημαντικά με την ποινικοποίηση της κουκουλοφορίας (anti-mask law). Στις υπόλοιπες πολιτείες τα δικαστήρια έκαμαν αποτελεσματικές παρεμβάσεις κατά της κουκουλοφορίας
Η κουκουλοφορία εξ άλλου έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν είτε από άτομα που ασκούσαν επάγγελμα το οποίον και οι ίδιοι και η κοινωνία υποτιμούσαν (π.χ. δήμιοι) είτε είχαν συναίσθηση ότι ενεργούσαν κατά τρόπο ηθικά καταδικασμένο από την κοινωνία π.χ. Έλληνες καταδότες που κουκουλοφορώντας προσέρχονταν στις πλατείες πόλεων και χωριών και δακτυλοδεικτούσαν, κατά κυριολεξία, στους Γερμανούς τους Έλληνες πατριώτες αντιστασιακούς. Ευτυχώς και οι δυο παραπάνω κατηγορίες κουκουλοφόρων έχουν εκλείψει από τη χώρα μας.
Τέταρτο σημείο : Δεν πρέπει να παραλείψω ότι είτε ως άτομο είτε ως Πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου είτε ως Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, δεν παρέλειψα να επαναλαμβάνω την ανάγκη σεβασμού των ΔΑ από την Αστυνομία. Το ίδιο ζήτησα και από τους "κουκουλοφόρους", ποινικοποιώντας τη συμμετοχή τους σε δημόσιες συναθροίσεις με σκοπό να αποφύγουμε τις βαρειές βιαιοπραγίες από τις οποίες η κοινωνία υποφέρει. Ποτέ δεν παρέλειψα να καταδικάσω τις βιαιότητες ή την κακομεταχείριση των πολιτών από αστυνομικούς σε κάθε περίπτωση που ερχόταν στο φως. Και σήμερα εκφράζω πάλι διαμαρτυρία κατά της πολύ συχνής χρήσης ανθυγιεινών χημικών ουσιών, δακρυγόνων, για τη διάλυση συγκεντρώσεων, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιείται κατά κανόνα το νερό (ισχυρή κατάβρεξη) και μόνο κατ’ εξαίρεση τα δακρυγόνα.
Από αυτού του είδους τις βιαιοπραγίες η Δημοκρατία τραυματίζεται, δεν ενισχύεται. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις είναι δικαίωμα και καθήκον των πολιτών και σ’ αυτές προσέρχονται στη χώρα μας χιλιάδες πολίτες με το πρόσωπο καθαρό και ξάστερο. Οι προσερχόμενοι ως κουκουλοφόροι συνηθέστατα πρωτοστατούν, στη συνέχεια, σε βιαιοπραγίες, όπως και τον περασμένο Δεκέμβρη που αυτές υπερέβησαν κάθε όριο, όπως άλλωστε όλες οι πολιτικές παρατάξεις αναγνώρισαν με αγανάκτηση και πικρία.
Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2009
επαυξημένη διατύπωση, 9 Φεβρουαρίου 2009

Υ.Γ. Σαν να είναι μοναδικό και κορυφαίο πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας η αλλαγή των αρχόντων και κυβερνόντων, οι επαγγελματίες πολιτικοί κλείνουν τα μάτια και αντιμετωπίζουν με ακίνδυνες και αναποφασιστικές μεγαλοστομίες αυτούς που λυμαίνονται όχι μόνο τις περιουσίες αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους της συναλλαγής και της καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος, της διαφθοράς και της πελατειακής ολιγαρχίας, αδιαφορούν για την κοινωνική και οικονομική ανασφάλεια των πολιτών. Αν στο ελάχιστο τους άγγιζε η αγανάκτηση και ανησυχία, θα μπορούσαν να βρουν τρόπους να περιστείλουν τις οικονομικές απολαβές των εκλεκτών μαζί με τις καταστροφές που προκαλούν οι κουκουλοφόροι. Το κράτος είναι πανταχού παρόν, όταν πρόκειται για είσπραξη, και πανταχού απόν, όταν πρέπει να συνδράμει, να προστατεύσει και να θεραπεύσει. Ένα κράτος σε κατάρρευση, ένας κρατικός μηχανισμός αφιλόξενος να σώσει είτε τον Ιανό είτε την αδικοχαμένη κοπέλα στο Γερμανό. Ένας λαός στα πρόθυρα πανικού.
Πόσο δύσκολο είναι να πάρουν σαφή και ξεκάθαρη θέση πάνω στα προβλήματα? Πόσο δύσκολο είναι να υιοθετήσουν ή να τροποποιήσουν κάποια από τις παραπάνω προτάσεις της κ. Μαραγκοπούλου? Γιατί ούτε η κυβέρνηση ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση έχουν λάβει ξεκάθαρες θέσεις απέναντι στους κουκουλοφόρους και την έξαρση της εγκληματικότητας που υποκινείται από ανεξέλεγκτους αλλοδαπούς...Με εξαίρεση τον κ. Αλαβάνο και τα χάδια του προς την εξεγερμένη νεολαία.
Άραγε υπάρχει κάποιος που να συνδέει τους πολιτικούς με το κοινωνικό περιβάλλον, με την κοινωνική βάση? Ή θεωρούν ότι η κοινωνική συνοχή επιτυγχάνεται με την αποσιώπηση των προβλημάτων και την αποφυγή συγκινησιακών εθνικά λέξεων όπως πατρίδα...

(έχοντας στο μυαλό σημερινό άρθρο της Καθημερινής)

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Σκασμένη μπάλα ή το γήπεδο που δε χαιρόμαστε....

Για να πειστούμε ότι «το πρώτο θύμα της βίας είναι το ποδόσφαιρο», η Σούπερ Λίγκα και ο ΟΠΑΠ έφτιαξαν μια παιδαγωγική διαφήμιση: Δώδεκα παίκτες του πρωταθλήματός μας τραυματίζονται στο γήπεδο, όχι από σκληρό τάκλινγκ αλλά με κάποιον από τους συνήθεις τρόπους που τραυματίζονται στα γήπεδά μας οι παίκτες: κροτίδες, βίδες, πέτρες, μπουκάλια άδεια ή και γεμάτα (στη Θεσσαλονίκη με την παραδοσιακή Μαλαματίνα, στην Κέρκυρα με το επίσης παραδοσιακό κουμκουάτ, και ας είναι ακριβό, αφού η «αρρώστια» δεν ξέρει από τσιγκουνιά)... Για σενάριο και σκηνοθεσία πρόκειται. Κανείς δεν τραυματίζεται στ’ αλήθεια, απλώς «οι χορηγοί αθλητικού πνεύματος» θεώρησαν πως αυτός ο κινηματογραφικός τρόπος είναι ο πιο πρόσφορος για να περάσουν το αγαθό μήνυμά τους: Μπάλα παίζουμε. Οχι πόλεμο.
Μπάλα παίζουμε; Σοβαρά; Έμεινε κανείς που να πιστεύει κάτι τέτοιο; Εχουν δει ποτέ αυτοί οι καλοί άνθρωποι γονείς να συνοδεύουν τα παιδιά τους, ούτε καν δεκάχρονα, στα γήπεδα πέντε επί πέντε, με τι φανατισμό ουρλιάζουν δηλητηριάζοντας τα παιδοπούλια; Μήπως έχουν διαβάσει ποτέ αθλητικές εφημερίδες, οι μισές από τις οποίες, οι πιο βαμμένες (με κόκκινο, με πράσινο, με κίτρινο, με ασπρόμαυρο), θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για διακίνηση ναρκωτικών, ηθικοπνευματικής σύνθεσης και δράσεως ναρκωτικών εννοείται, όχι φαρμακευτικών (αυτά τα τελευταία τα βρίσκουν μόνοι τους πολλοί εκ των χουλιγκαναίων). Μήπως έχουν ακούσει ποτέ ποδοσφαιρολογική εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό (πολιτικό ή αθλητικό), για να διαπιστώσουν πως υπάρχουν ρεπόρτερ ομάδων πιο φανατικοί από τους προέδρους των ομάδων (όπως συμβαίνει και με ρεπόρτερ κομμάτων, πιο φανατικούς και από τους προέδρους των κομμάτων); Έχουν διαβάσει πύρινες ανακοινώσεις προέδρων πριν από το ματς και έπειτα από αυτό; Εχει τύχει να δουν ποτέ, έστω στην τηλεόραση, μεγαλοπαράγοντες, στελέχη του έθνους, να επιτίθενται εναντίον των διαιτητών, πνιγμένοι τάχα από το δίκιο τους; Έχει τύχει να ακούσουν για υπουργούς Πολιτισμού και υφυπουργούς Αθλητισμού που δωρίζουν υπέρογκα χρέη συλλόγων τόσο εύκολα όσο δεν θα χάριζαν ούτε τα λίγα που τους χρωστάει ο αδερφός τους;
Αν κάτι είχαν δει και είχαν ακούσει οι κεφαλές του ποδοσφαίρου μας, θα είχαν καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν να στήσουν σκηνές τραυματισμού ποδοσφαιριστών ώστε να διοχετεύσουν το φιλειρηνικό μήνυμά τους. Υπάρχουν αναρίθμητα αυθεντικά στιγμιότυπα στη διάθεσή τους από όλα τα γήπεδα και όλα τα αθλήματα. Και μόνο η πλούσια σοδειά της περασμένης Κυριακής θα τους έλυνε τα χέρια. Μάλιστα θα μπορούσαν να ποικίλουν το φιλμάκι με λίγες εικόνες από τα παλιά: με τον νυν υπουργό Αθλητισμού να πετάει σακάκια σαν προπονητής και να πυροδοτεί παντοιοτρόπως τη βία. Όσο για το πώς θα έπρεπε να κλείνει το φιλμ, εύκολο είναι: με μια νεκροφόρα να χάνεται στο βάθος, προς ενταφιασμόν του φιλάθλου πνεύματος. Μια νεκροφόρα ίδια με εκείνη με την οποία φυγαδεύτηκε ο διαιτητής στην Κέρκυρα...

www.kathimerini.gr

Υ.Γ. Μεγάλωσα κοντά στη Λεωφόρο...πρωτοπήγα στο γήπεδο Δ' Δημοτικού κι από τότε δεν έλειψα πολύ. Θυμάμαι τον πατέρα μου να χειροκροτά άλλους από αυτούς που φορούσαν τα δικά μας πράσινα χρώματα...κι είχαν κίτρινα, κόκκινα, ασπρόμαυρα, μπλε κόκκινα...τόσο που καμιά φορά πάθαινα σύγχυση κι αναρωτιόμουν τι ομάδα είμαστε τελικά...
Θυμάμαι που με άφηνε να ανεβοκατεβαίνω στις κερκίδες, να παίρνω το μαξιλαράκι μου και να πηγαίνω απέναντι, όπου κάποιες κυρίες και κύριοι με τα παιδιά τους ρωτούσαν μήπως έχω χαθεί... Θυμάμαι καμιά φορά που μου έκλεινε με τα χέρια του τ’ αυτιά μου για να μην ακούω "κακές λέξεις", αλλά τις άκουγα και χασκογελούσα...Ήταν για μένα απλώς πιο θορυβώδες από το Πεδίο του Άρεως που έπαιζα...
Κι έτσι έμαθα ότι το ποδόσφαιρο ήταν διασκέδαση, είχε πλάκα, είχε φωνές και σεβασμό, είχε αντίπαλους μα όχι εχθρούς, είχε ανταγωνισμό αλλά όχι επί πτωμάτων...μα κυρίως ...είχε ΠΑΘΟΣ και ΟΧΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ...
Μου λείπει το γήπεδο που κινούμαι με ασφάλεια, μου λείπουν τα συνθήματα γεμάτα παλμό…μα πιο πολύ μου λείπει Η ΜΠΑΛΑ, το παιχνίδι το ίδιο… όλα ίσως και η μιζέρια και ο φανατισμός να ξεκινά απ’ αυτό… ότι δεν παίζουμε μπάλα…

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Θα συνεχίσουμε τη λογική των δούλων...???

Ο Περικλής Γιαννόπουλος, έλεγε:

«-Πάψτε παλιόγριες τις κλάψες. Μόνη δικαιοσύνη είναι το σπαθί». Αυτή η λογική του αγώνα μας μάς οδηγεί στο να ανταποδίδουμε τα ίσα σε εσάς. Απορρίπτουμε την χριστιανική λογική της υποταγής, με βάση την οποία ο χριστιανός αν τον κτυπήσουν στο ένα μάγουλο πρέπει να γυρίσει καί το άλλο για να μην μείνει αυτό αταπείνωτο. Αυτή η λογική σας, είναι λογική δούλων καί εμείς είμαστε κύριοι.»

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ(1870-1910)

Καλημέραααα :)

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Έρωτας ο αιώνιος και συγκλονιστικός



Στη θεωρία του Έρωτα είναι αφιερωμένοι δύο από τους πιο γνωστούς διάλογους του Πλάτωνα: το Συμπόσιο και Φαίδρος. Στο Συμπόσιο εξετάζεται κυρίως το αντικείμενο του έρωτα, η ομορφιά, και καθορίζονται οι βαθμοί της. Στο Φαίδρο εξετάζεται αντίθετα ο έρωτας στην υποκειμενικότητα του, σαν προσπάθεια δηλαδή της ψυχής να φτάσει την ομορφιά, το ωραίο, το αληθινό ον.

Ο Αριστοφάνης με το μύθο των πρωτόγονων πλασμάτων που αποτελούνταν από άντρα και γυναίκα (ανδρόγυνοι), και που είχαν χωριστεί από τους θεούς για τιμωρία σε δύο μισά, τα οποία προσπαθούσαν να βρουν το ένα το άλλο και να ξαναενωθούν,εκφράζει ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έρωτα: την ανεπάρκεια. Ο έρωτας επιθυμεί κάτι που δεν έχει, κάτι που έχει ανάγκη. Επομένως είναι έλλειψη, στέρηση.

Πράγματι, σύμφωνα με το μύθο ο Έρωτας είναι γιος της Πενίας (φτώχειας) και του Πόρου (ευπορίας). Δεν είναι θεός αλλά δαίμονας, έχει το παρουσιαστικό και την άθλια ζωή της μητέρας του, αλλά και την κατακτητική τόλμη του πατέρα του. Δεν έχει την ομορφιά γι'αυτό την επιθυμεί, δεν έχει τη σοφία και προσπαθεί να την κατακτήσει, είναι λοιπόν φιλόσοφος, σε αντίθεση με τους θεούς που είναι σοφοί.

Έτσι, o Έρωτας γίνεται επιθυμία του ωραίου και το ωραίο το επιθυμούμε γιατί είναι ένα αγαθό που κάνει τον άνθρωπο

ευτυχισμένο. O άνθρωπος, σαν θνητός που είναι, έχει την τάση να αναπαράγει μέσα στην ομορφιά και επομένως να διατηρείται στην αιωνιότητα με την αναπαραγωγή, αφήνοντας πίσω του ένα πλάσμα που του μοιάζει. Το ωραίο είναι ο σκοπός (τέλος), το αντικείμενο του έρωτα.

Το ωραίο όμως έχει διάφορα επίπεδα στα οποία ο άνθρωπος ανεβαίνει μόνο με μια αργή και κουραστική πορεία. Στο πρώτο επίπεδο βρίσκεται η ομορφιά ενός ωραίου σώματος, που προσελκύει και γοητεύει τον άνθρωπο. Στη συνέχεια καταλαβαίνει ότι η ομορφιά είναι ίδια σε όλα τα σώματα, οι διάφορες ομορφιές δηλαδή των κορμιών δεν είναι παρά αντανακλάσεις μιας και μοναδικής ομορφιάς. Έτσι επιθυμεί και αγαπά κάθε σωματική ομορφιά και ελευθερώνεται από την "ειδωλολατρία" του μοναδικού. Πάνω απ'αυτήν όμως υπάρχει η ομορφιά της ψυχής, πιο πάνω η ομορφιά των θεσμών και νόμων, η ομορφιά των επιστημών και πάνω απ' όλες η αληθινή ομορφιά, η ουσία του ωραίου.Αιώνια ομορφιά, που δε γεννιέται, ούτε πεθαίνει, δεν αυξάνεται, ούτε ελαττώνεται. Ο άνθρωπος που αντικρίζει αυτή την ομορφιά και τρέφεται από αυτήν δημιουργεί μόνο αληθινές αρετές, όχι πια μή σκιές αρετών. Αποκτά μια φιλική σχέση με το θείο και, παρόλο που είναι θνητός, γεμίζει από αθανασία

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Πώς να γίνει το blog σας απαγορευμένο...

Τελικά όσα blogs μου αρέσουν και είναι έξω από τα συνηθισμένα είναι απαγορευμένα. Μα θέλω να τους μοιάσω…. τι πρέπει άραγε να κάνω? Παρακολουθώντας τις αναρτήσεις τους κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:
1. Πρέπει να τα βάζω με ήσσονος σημασίας πολιτικούς (όχι πρωθυπουργό και υπουργούς, αλλά με κανένα δήμαρχο, βουλευτίσκο, κομματάρχη κ.λπ. γιατί αυτοί οι πολιτικάντηδες είναι που κάνουν συνήθως κατάχρηση εξουσίας)
2. Πρέπει να αναφέρομαι στη χριστιανική εκκλησία και το παπαδαριό ως εφραίμηδες, μιζαδόρους, αγιογδύτες, ιουδαιοχριστιανούς, πιστούς του γιαχβέ (και αυτό διότι όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι απλούστατα ελαφρείς… μπροστά σε ό,τι τους αξίζει)
3. Πρέπει να γράφω έξω από τα δόντια για το φετιχιστικό σεξ στο οποίο μας υποβάλλει το κράτος (τυχαίνει αρκετοί να μην το απολαμβάνουμε).
4. Πρέπει να φωνάζω ότι η Παιδεία μας είναι ένας θάλαμος λοβοτομής και τα ΑΕΙ μαγαζάκια και παραρτήματα των βουλευτικών και υπουργικών γραφείων (ήθελα να πω ότι ο χώρος της Παιδείας είναι ένας…οίκος ανοχής που βολεύονται δευτερο-τριτο-τεταρτο-ξάδερφα και άπειρα κουμπαράκια)
5. Πρέπει να λέω ΝΟ στους αμερικάνους και να υποδεικνύω τις συνωμοσίες των απανταχού μασόνων και εβραίων εναντίον της χώρας μου καθώς και εναντίον της ανρθωπότητας
6. Πρέπει να βγω στους δρόμους ανεμίζοντας μια Παλαιστινιακή μαντίλα
7. Πρέπει να αναδεικνύω την απεργία πείνας του Τενέζου
8. Πρέπει να βάζω γυμνούς κορίτσαρους πρωί πρωί ( εδώ που τα λέμε μακελάρη οι κάποιας ηλικίας θα πάθουν κανένα εγκεφαλικό…δεν το λέω για μένα αλλά για το φουκαριάρη τον πατέρα μου)
9. Πρέπει να μιλάω για ΠΑΤΡΙΔΑ και όχι μόνο κράτος και πολιτεία (γιατί απλούστατα αν πω πατρίδα θα με πάρουν για χρυσαυγίτισσα τουλάχιστον)
10. Πρέπει να μην ξεχνάω τα σκάνδαλα μπροστά σε κρατικές προβοκάτσιες και μαζικό αντιπερισπασμό. (Siemens, ΟΤΕ, Βατοπέδι)
11. Πρέπει να βλέπω την επικαιρότητα με χιούμορ και όχι με το δικό τους μίζερο και καταστροφολογικό τρόπο….
Δηλαδή, ΝΑ ΦΕΡΟΜΑΙ ΣΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΤΗ ΖΩΗ-ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ-ΝΑ ΚΡΙΝΩ-ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ (και επ’ ουδενί ανέραστη)
…και σκέφτομαι η μωρά… αν κάνω αυτά δεν είναι καλό? Οπότε γιατί να βάζουν άλλους ιστολόγους στα απαγορευμένα???
Απάντηση δε βρίσκω καμιά…και δεν είμαι ξανθιά…ίσως μόνο πρόωρο Αλτςχάιμερ…
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η Ημέρα της Γυναίκας : ΥΠΑΤΙΑ


Η μεγάλη επιστήμονας και φιλόσοφος Η Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. ήταν ο χώρος μιας μικρής επιστημονικής αναγέννησης και αυτή φωτίστηκε από την πιο διάσημη ανάμεσα στις γυναίκες επιστήμονες και φιλοσόφους. Για δεκαπέντε αιώνες η Υπατία θεωρείται ότι ήταν η μόνη γυναίκα επιστήμονας στην ιστορία. Ακόμα και σήμερα συχνά είναι η μόνη γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας. Αυτή η ευγενής γυναίκα ξεχωρίζει στις σελίδες της ιστορίας σαν η μεγαλύτερη από τους μάρτυρες παγανιστές. Όταν γεννήθηκε η Υπατία το 370 μ.Χ., η διανοητική ζωή της Αλεξάνδρειας βρισκόταν σε κατάσταση επικίνδυνης σύγχυσης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γινόταν χριστιανική και όλο και πιο συχνά δεν ήταν μόνο ο χριστιανός ζηλωτής που έβλεπε αιρέσεις και σατανισμό στα μαθηματικά και στην επιστήμη: "οι μαθηματικοί έπρεπε να κατασπαραχθούν από θηρία ή να καούν ζωντανοί" (McCabe). Μερικοί από τους χριστιανούς Πατέρες αναβίωσαν τις θεωρίες της επίπεδης γης και του σύμπαντος ως στερέωμα. Στην Αλεξάνδρεια ο Θεόφιλος, Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, υποκινούσε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ παγανιστών, Εβραίων και Χριστιανών. Δεν ήταν μια και τόσο ευμενής εποχή για να είναι κανείς επιστήμονας, ή φιλόσοφος. Ο πατέρας της Υπατίας, ο Θέων, ήταν μαθηματικός και αστρονόμος στο Μουσείο. Επέβλεπε από κοντά κάθε πλευρά της εκπαίδευσης της κόρης του. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν αποφασισμένος να γίνει η κόρη του ένα 'τέλειο ανθρώπινο ον' - ήταν η εποχή που οι γυναίκες θεωρούνταν κάτι παρακάτω από άνθρωποι! Ήταν προσωπική μαθήτρια του μάγου Πλούταρχου και ανατράφηκε στις θεμελιώδεις αρχές της Πλατωνικής Σχολής. Η Υπατία ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή νέα. Ταξίδεψε στην Αθήνα και την Ιταλία και εντυπωσίαζε όσους συναντούσε με την εξυπνάδα και την ομορφιά της. Σπούδασε στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας στην Αθήνα. Την εποχή εκείνη υπήρχε διάκριση μεταξύ των νεοπλατωνικών σχολών της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. Η σχολή της Αθήνας τόνιζε περισσότερο τη μαγεία και την απόκρυφη επιστήμη. Αλλά για τους Χριστιανούς, όλοι οι Πλατωνιστές ήταν επικίνδυνοι αιρετικοί. Όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια έγινε δασκάλα των μαθηματικών και της φιλοσοφίας. Το Μουσείο είχε χάσει την υπεροχή του και η Αλεξάνδρεια τώρα είχε ξεχωριστά σχολεία για παγανιστές, για Εβραίους και για Χριστιανούς. Ωστόσο, η Υπατία δίδασκε σε ανθρώπους κάθε θρησκείας και μετά τον πατέρα της ανέλαβε μια Έδρα Φιλοσοφίας στην πόλη. Το σπίτι της έγινε κέντρο διανοουμένων και συγκέντρωνε σχολαστικιστές που συζητήσουν επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.
Τα Έργα της
Η Υπατία έγραψε σχόλια για την Αριθμητική του Διόφαντου, επίσης για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου και ακόμα για τις Κωνικές Τομές του Απολλώνιου της Πέργα. Τα περισσότερα από τα γραπτά της Υπατίας ξεκίνησαν σαν σημειώσεις για τους μαθητές της. Κανένα δεν έχει διασωθεί ολοκληρωμένο, αν και είναι πιθανό τμήματα του έργου της να έχουν ενσωματωθεί στις εκτενείς πραγματείες του Θέωνα. Μερικές πληροφορίες για τα επιτεύγματά της προέρχονται από δασωμένα γράμματα του μαθητή και φίλου της Συνέσιου του Κυρηναίου, που αργότερα έγινε ο πλούσιος και ισχυρός Επίσκοπος της Πτολεμαϊδας. Το σημαντικότερο έργο της Υπατίας ήταν στην άλγεβρα. Έγραψε σχόλια στην Αριθμητική του Διόφαντου σε 13 βιβλία. Τα σχόλια της Υπατίας περιελάμβαναν εναλλακτικές λύσεις και πολλά νέα προβλήματα που προέκυπταν σαν συνέπεια στα χειρόγραφα του Διόφαντου. Η Υπατία έγραψε επίσης μια διατριβή Περί των Κωνικών του Απολλώνιου σε οκτώ βιβλία. Ο Απολλώνιος ο Πέργας ήταν ένας αλεξανδρινός γεωμέτρης του 3ου π.Χ. αιώνα, που προσπάθησε να εξηγήσει τις ασυνήθιστες τροχιές των πλανητών. Το κείμενο της Υπατίας ήταν μια εκλαΐκευση της εργασίας του. Η Υπατία γοητευόταν από τις κωνικές τομές (τα γεωμετρικά σχήματα που σχηματίζονται όταν ένα επίπεδο τέμνει ένα κώνο). Μετά το θάνατό της, οι κωνικές τομές αγνοήθηκαν μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα όταν οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι πολλά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές πλανητών, περιγραφόταν με τον καλύτερο τρόπο με τις καμπύλες που προκύπτουν από κωνικές τομές. Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια για αρκετά επιστημονικά όργανα περιλαμβάνοντας έναν αστρολάβο (ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού). Η Υπατία ανέπτυξε ακόμα μια συσκευή για τη διύλιση του νερού, ένα όργανο για τη μέτρηση της στάθμης του νερού και ένα διαβαθμισμένο υδρόμετρο από μπρούτζο για τη μέτρηση της ειδικής βαρύτητας (πυκνότητας) ενός υγρού. Η Υπατία ήταν ο τελευταίος παγανιστής επιστήμονας του δυτικού κόσμου και ο θάνατός της συνέπεσε με τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικές πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλο τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων.
Ο Θάνατος της
Το ότι η Υπατία ανακατεύτηκε στα πολιτικά θέματα της Αλεξάνδρειας είναι αδιαμφισβήτητο. Σαν παγανίστρια, που ασπάστηκε την ελληνική επιστημονική σκέψη και σαν πολιτικό πρόσωπο με επιρροή, η Υπατία βρέθηκε σε πολύ επικίνδυνη θέση σε μια όλο και πιο χριστιανική πόλη. Το 412 ο Κύριλλος, ένας φανατικός χριστιανός, έγινε Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας και μεγάλη εχθρότητα αναπτύχθηκε μεταξύ του Κυρίλλου και του Ορέστη, του Ρωμαίου Κυβερνήτη της Αιγύπτου, ενός παλιού μαθητή και καλού φίλου της Υπατίας. Αμέσως μόλις πήρε την εξουσία, ο Κύριλλος άρχισε να διώκει τους Εβραίους, διώχνοντας χιλιάδες από αυτούς από την πόλη. Έπειτα, παρά τη σφοδρή αντίθεση του Ορέστη, έστρεψε την προσοχή του στο να καθαρίσει την πόλη από του νεοπλατωνιστές. Αγνοώντας τις εκκλήσεις του Ορέστη, η Υπατία αρνήθηκε να απαρνηθεί τις ιδέες της και να ασπασθεί το Χριστιανισμό. Ο Κύριλλος, ο οποίος αργότερα αναγορεύτηκε ο πατέρας τους δόγματος της Χριστιανικής Τριάδας και αγιοποιήθηκε για το ζήλο του έβλεπε στην Υπατία μια συνεχή απειλή για τη διάδοση της Χριστιανικής πίστης, ο Κύριλλος, τουλάχιστον έμμεσα, ήταν η αιτία του τραγικού της θανάτου. Παρά κάθε επόμενη προσπάθεια να τον απαλλάξουν από το στίγμα του δολοφόνου, το αδιαμφισβήτητο γεγονός παραμένει ότι δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποτρέψει το αποτρόπαιο και βίαιο έγκλημα. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορεί κανείς να προσφέρει σαν υπεράσπισή του είναι το ότι, τυφλωμένος από τη μανία του φανατισμού, ο Κύριλλος θεωρούσε την Υπατία ως μάγισσα εκπρόσωπο του Κακού. Οι δολοφόνοι της Υπατίας ήταν Παραβολικοί, φανατικοί μοναχοί της Εκκλησίας του Αγ. Κυρίλλου της Ιερουσαλήμ, πιθανώς υποβοηθούμενοι από Νιτριανούς μοναχούς. Το αν ο Κύριλλος διέταξε ο ίδιος το φόνο παραμένει ανοικτό ερώτημα. Πάντως, δημιούργησε το λιγότερο το πολιτικό κλίμα που επέτρεψε μια τέτοια θηριωδία. Ο Κύριλλος αργότερα ονομάστηκε άγιος. Ο Ορέστης ανέφερε τη δολοφονία και ζήτησε από τη Ρώμη να ξεκινήσει έρευνες. Αργότερα παραιτήθηκε και έφυγε από την Αλεξάνδρεια. Η έρευνα αναβλήθηκε πολλές φορές λόγω «έλλειψης μαρτύρων» και τελικά ο Κύριλλος ισχυρίσθηκε ότι η Υπατία ήταν ζωντανή και ζούσε στην Αθήνα. Έτσι χάθηκε το 415 η μεγαλύτερη γυναίκα μύστης του αρχαίου κόσμου και μαζί της έπεσε και η Νεοπλατωνική Σχολή της Αλεξάνδρειας. Η μνήμη της Υπατίας πιθανώς τιμάται από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στο πρόσωπο της Αγ. Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. Κατά άλλους αυτή είναι διαφορετικό πρόσωπο, μια άλλη χριστιανή Αλεξανδρινή διανοούμενη που δολοφονήθηκε ένα μήνα πριν την Υπατία.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Τι ζώδιο είναι ο θεός???

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής σκέψης (1)

Ο Ρίτσαρντ Λίβινγκστον στο περίφημο βιβλίο του Το ελληνικό πνεύμα και η σημασία του για μας, που πρωτοεκδόθηκε στα 1912 και γνώρισε από τότε αλλεπάλληλες επανεκδόσεις, αλλά και ο Αντρέ Μπονάρ στο τρίτομο έργο του για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, που πρωτοεκδόθηκε στα 1957-59, συμφωνούν ότι τα κύρια γνωρίσματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος ήταν:

Η φιλοκαλία, δηλαδή η αγάπη για το ωραίο.
Το μέτρον.
Η ευθύτητα και η παρρησία.
Ο ανθρωπισμός.
Η αγάπη της ελευθερίας.

Οι Ελληνες ζώντας σε μια χώρα ευνοημένη από τη φύση με σπάνια ομορφιά σε τοπίο και κλίμα, αγάπησαν με πάθος την ωραιότητα. Το κάλλος ανθρώπων, ζώων κατασκευών και τοπίων το θεωρούσαν μεγάλο προσόν. Οταν θέλαν να επαινέσουν κάποιον λέγαν πως είναι "καλός κ'αγαθός" δηλαδή όμορφος και καλόκαρδος. Οπως γράφει ο Θουκυδίδης, ο Περικλής στον Επιτάφιο για τους πρώτους νεκρούς του πολέμου, ανάμεσα στα γνωρίσματα του δημοκρατικού πολιτεύματος της Αθήνας αναφέρει την αγάπη για το ωραίο: ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ' ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ καμαρώνει, θέλοντας να επισημάνει την επιδίωξη του ωραίου ακόμα και στα πιο δευτερεύοντα και ευτελή αντικείμενα.

Το μέτρον ήταν εξ ίσου με το κάλλος χαρακτηριστικό της ελληνικής σκέψης. Σήμαινε την αγάπη της μετριοπάθειας και της αρμονίας που κρύβει η αποφυγή των υπερβολών. Είναι γνωστά τα αρχαία ρητά ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ, που αποδίδονται στους επτά σοφούς και δείχουν την εκτίμηση των Ελλήνων στη μετριοπάθεια και στην αποφυγή των υπερβολών. Ο Αρχίλοχος ο Πάριος συμβουλεύει ένα φίλο του: "να μη χαίρεσαι πολύ για τα ευχάριστα ούτε να λυπάσαι πολύ για τα δυσάρεστα. Γνώριζε ποιά ζυγαριά κρατά τη ζωή μας". Λέγεται ότι ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας όταν πολιορκούσε την παλαιστινιακή πόλη της Γάζας, στους πρέσβεις των πολιορκουμένων, που τον ρώτησαν ποιά είναι η μεγαλύτερη αξία για τους Ελληνες, απάντησε "το μέτρον" (που ας σημειωθεί ο ίδιος δεν το διέθετε σε επάρκεια).

Η ευθύτητα και η παρρησία χαρακτηρίζουν όχι μόνο την αρχαία ελληνική σκέψη αλλά και τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια λέει πως μόνο ένας "μαινόμενος ή ανάλγητος" άνθρωπος δεν φοβάται το σεισμό ή την τρικυμία και προσθέτει πως οι πολίτες υπομένουν τους κινδύνους του πολέμου ΔΙΑ ΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΕΠΙΤΙΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΔΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΑΣ ΤΙΜΑΣ (Για το φόβο των κυρώσεων του νόμου, για την κατακραυγή αλλά και για τις τιμές), παραλείποντας να αναφερθεί στη φιλοπατρία, το καθήκον προς την πατρίδα και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Ο Αρχίλοχος ο Πάριος όταν σε μια μάχη με τους Θράκες έχασε υποχωρώντας την ασπίδα του, ούτε το έκρυψε ούτε προσπάθησε να βρει καμμιά δικαιολογία. "Δε βαριέσαι, γράφει, κι αν την έχασα δε με μέλλει, θα βρώ άλλη καλύτερη". Είναι πασίγνωστα τα ερωτικά ποιήματα της Σαπφώς, που λέει με ευθύτητα και παρρησία τα αισθήματά της:

ΔΕΔΥΚΕ ΜΕΝ Α ΣΕΛΑΝΑ ΚΑΙ ΠΛΗΙΑΔΕΣ
ΜΕΣΑΙ ΔΕ ΝΥΚΤΑΙ, ΠΑΡΑ Δ' ΕΡΧΕΤΑΙ ΩΡΑ
ΕΓΩ ΔΕ ΜΟΝΑ ΚΑΘΕΥΔΩ

(Βασίλεψε το φεγγάρι κι η Πούλια
μεσάνυχτα, πέρασεν η ώρα
κι εγώ κοιμάμαι μόνη!)

κι αλλού:

"ο έρωτας με τράνταξε,
σαν τον άνεμο που
κατεβαίνει απ'το βουνό".

Για τα οποία ερωτικά ποιήματά της γνώρισε το μίσος και την αποστροφή των χριστιανών.

Ο άνθρωπος βρίσκεται στο κέντρο της αρχαίας ελλήνικής σκέψης."Χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος", έλεγε ο μεγάλος Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης. Σ' αντίθεση με την ιουδαϊκή σκέψη, που γι'αυτήν ο άνθρωπος παρουσιάζει ενδιαφέρον μόνον ως δημιούργημα του θεού και μόνο σε ό,τι αφορά τη λατρεία του δημιουργού του, η αρχαία ελληνική σκέψη εξανθρωπίζει τους θεούς: "και το γένος των θεών και το γένος των ανθρώπων από μια μητέρα και τα δυο γεννήθηκαν, τη Γη. Μόνη διαφορά τους είναι η δύναμη που έχουν", λέει ο κατά τα άλλα συντηρητικός Πίνδαρος. Δίκαια λοιπόν θαυμάζει ο Σοφοκλής, στην Αντιγόνη:
ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ
Κ' ΟΥΔΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΙΝΟΤΕΡΟΝ
(είναι πολλά τα θαυμαστά, μα τίποτα
πιο θαυμαστό από τον άνθρωπο δεν είναι)

Η λέξη ελευθερία έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις έλευση, έλθω κλπ και αρχικά σχετιζόταν με τη συνέλευση του γένους. Μονάχα ο ελεύθερος άνθρωπος ερχόταν στη συνέλευση, τέτοιο δικαίωμα δεν είχαν ούτε οι δούλοι ούτε οι υπήκοοι των ανατολικών δυναστειών, όπου εξ άλλου δεν υπήρχαν συνελεύσεις. Η λέξη αυτούσια, σε μορφή και νόημα, υπάρχει στη γλώσσα μας στο μεν γραπτό λόγο πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στον δε προφορικό ασφαλώς περισσότερα.

Οπως μας λέει ο Ηρόδοτος όταν ο απεσταλμένος του Δαρείου Υδάρνης ζήτησε από τους έλληνες να υποταχτούν στον Μεγάλο Βασιλέα, προσφέροντας του "γην και ύδωρ" αυτοί του απάντησαν: "Υδάρνη η συμβουλή που μας δίνεις δεν πηγάζει από ίση εμπειρία. Γιατί εσύ ξέρεις μόνο τη μία κατάσταση και αγνοείς την άλλη. Αν γνώριζες την ελευθερία δεν θα μας συμβούλευες να υποταχτούμε αλλά να αγωνιστούμε γι αυτήν όχι μόνο με όπλα αλλά με πελέκια και ξύλα".

Η ελευθερία δεν ήταν για την αρχαία ελληνική σκέψη κάτι το αόριστο. Πριν απ' όλα σημαινε "ισηγορία", το δικαίωμα δηλαδή να λέει ο καθένας τη γνώμη του κι αυτό μας παραπέμπει και πάλι στη συνέλευση. Στην Εκκλησία του Δήμου, το θεσμό που υλοποιούσε την άμεση δημοκρατία και στην οποία παίρναν μέρος όλοι οι πολίτες, ο κήρυκας αφού επέβαλλε την ησυχία με τα λόγια: ΑΚΟΥΕ, ΣΙΓΑ, ΜΗ ΤΑΡΑΤΤΕ, ρωτούσε ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΥΕΙΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ; (Ποιός θέλει να μιλήσει) κι ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να πάρει το λόγο και να πει ό,τι ήθελε. Κανείς δεν είχε δικαίωμα να του αφαιρέσει το λόγο ή να τον διακόψει.

Ακόμα, ελευθερία σήμαινε για τον αρχαίον Ελληνα κάτι πολύ σημαντικό: την απαλλαγή από το φόβο. Ο Ηρόδοτος λέει πως οι Αθηναίοι υπό την τυραννία των Πεισιστρατιδών δεν ήταν καλύτεροι από τους γείτονές τους, μόλις όμως λευτερώθηκαν, πολύ γρήγορα τους ξεπέρασαν, γιατί "ο καθένας δούλευε με όρεξη για τον εαυτό του και όχι από το φόβο του δεσπότη". Η μεγίστη συμβολή των αρχαίων διανοητών του 6ου και του 5ου αιώνα βρίσκεται στο ότι δίνοντας λογικές και "επιστημονικές" εξηγήσεις σε φυσικά φαινόμενα, τα οποία όμως προκαλούσαν τον τρόμο ή την κατάπληξη στους ανθρώπους, τους βοηθούσαν να λευτερωθούν από το φόβο.

Ο Ελληνας ήθελε να είναι ελεύθερος. Δεν έστεργε να είναι δούλος ούτε των θεών. ΖΕΥ ΦΙΛΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΣΕ, έγραφε ο Θέογνις για τον μέγιστο των θεών. Οι Ελληνες σ'αντίθεση με τους άλλους σύγχρονους μ'αυτούς λαούς δεν βλέπαν τους θεούς τους σαν δούλοι. Αυτό συνάγεται από τον τρόπο που απηύθυναν στους θεούς προσευχές ή ικεσίες, αλλά και από τα ονόματα που δίναν στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει στην ελληνική της αρχαϊκής ή κλασσικής εποχής όνομα με την έννοια Θεόδουλος, που αντίστοιχα του αφθονούν στην αιγυπτιακή, βαβυλωνιακή, φοινικική και εβραϊκή.

Η ελευθερία για τον Ελληνα ήταν στενά δεμένη με τη γνώση και την πληροφόρηση. Είναι γνωστή από τον Πλούταρχο (Περικλής 35) η παρακάτω ιστορία: Το καλοκαίρι του 430, στις αρχές του Πελοποννησιακού πολέμου, ο Περικλής ετοίμαζε μια ναυτική εκστρατεία, όταν έγινε έκλειψη σελήνης, οιωνός πολύ κακός για τις αντιλήψεις της εποχής. Οι ναύτες με κανένα τρόπο δε θέλαν να αποπλεύσουν. Ο Περικλής στον οποίον ο στενός φίλος του Αναξαγόρας είχε ερμηνεύσει το φαινόμενο, το εξήγησε στους ναύτες και μάλιστα "πειραματικά": σκέπασε το φως ενός λύχνου με το μανδύα του και τους ρώτησε αν αυτή η πράξη του τους φοβίζει. Οταν αυτοί απάντησαν αρνητικά τους εξήγησε ότι και η έκλειψη της σελήνης έχει ανάλογη αιτία. Οι ναύτες λευτερωμένοι από το φόβο ξεκίνησαν για την εκστρατεία.

Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της ιατρικής, συνέβαλε πολύ στην απελευθέρωση του ανθρώπου δια της γνώσεως, γιατί ξερρίζωσε πολλές δεισιδαιμονίες και θρησκοληψίες, δίνοντας επιστημονικές εξηγήσεις σε αρρώστειες και παθήσεις, που ως τότε ο κόσμος τις θεωρούσε "ιερές", σαν την επιληψία, ή "κατάρες" των θεών. Μια τέτοια θεϊκή κατάρα ήταν και η θρυλούμενη σεξουαλική ανεπάρκεια και ανικανότητα των Σκυθών. Ο Ιπποκράτης την εξήγησε αποδίδοντας την στη συνεχή ιππασία των νομαδικών αυτών λαών.

Ο μεγάλος Δημόκριτος ο Αβδηρίτης δίνει τεράστια σημασία στη Γνώση. "Θα προτιμούσα, λέει κάπου, να βρω την απόδειξη ενός ζητήματος παρά να ανεβώ στο θρόνο της Περσίας"! κι αλλού παλι τονίζει πως ούτε λόγω σωματικής αλκής ούτε λογω περιουσίας ευτυχούν οι άνθρωποι αλλά μόνον όταν έχουν "ορθοφροσύνην και πολυφροσύνην".

Ο ίδιος ταυτίζει την ελευθερία με τη δημοκρατία σ'ένα άλλο απόσπασμα του, που θάπρεπε να το διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία:

Η ΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΗ ΠΕΝΙΗ
ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ΔΥΝΑΣΤΗΣΙ ΚΑΛΕΟΜΕΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΗΣ
ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΣΤΙ ΑΙΡΕΤΩΤΕΡΗ
ΟΚΟΣΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗ ΔΟΥΛΕΙΗΣ.
(Η φτώχεια με δημοκρατία είναι τόσο προτιμώτερη απο αυτό που οι δυνάστες ονομάζουν ευδαιμονία, όσο είναι η ελευθερία από τη δουλεία).

www.sarantakos.com

«Μεσσίες», οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι


The Guardian

Εργάζεται σ’ ένα σκοτεινό και υγρό υπόγειο γεμάτο ράφια με θρησκευτικά και νομικά έγγραφα. Δύο λευκά πουκάμισα κρέμονται από τον καλόγερο απέναντι από το γραφείου του Γιοέλις Κράουζ. Ο τελευταίος είναι ο συντονιστής των επιχειρήσεων της υπερορθόδοξης θρησκευτικής οργάνωσης, Νετουρέι Κάρτα. Οι δεκάδες αφίσες στους τείχους του υπογείου μαρτυρούν την πολυετή δράση της εν λόγω οργάνωσης. Στα τριάντα πέντε του χρόνια ζωής ο Κράουζ είναι ήδη πατέρας δέκα παιδιών και έχει διοργανώσει εκατοντάδες εκδηλώσεις, ενίοτε κατά της κοινότητας των ομοφυλοφίλων της Ιερουσαλήμ, άλλοτε υπέρ του διαχωρισμού των γυναικών από τους άνδρες στα μέσα μαζικής μεταφοράς και πιο πρόσφατα εναντίον της λειτουργίας των ισραηλινών αεροπορικών εταιρειών το Σάββατο.

Η κοινότητα των υπερορθόδοξων Εβραίων του Ισραήλ αντιστοιχεί στο 13% του πληθυσμού της χώρας, αλλά θεωρείται ιδιαίτερα ισχυρή στην Ιερουσαλήμ και όχι μόνο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο δήμαρχος της πόλης, Γιούρι Λουπολιάνσκι ανήκει στους κόλπους των υπερορθόδοξων. Πρόκειται δε μια κοινότητα η οποία έχει τη δυνατότητα να κινητοποιήσει άμεσα εκατοντάδες νέους και εκεί ακριβώς οφείλει την πολιτική της επιρροή. Φέτος, μάλιστα, οργάνωσαν τη μεγαλύτερη αντιδιαδήλωση των τελευταίων ετών προκειμένου να αποτρέψουν την παρέλαση των ομοφυλοφίλων στην Ιερουσαλήμ. Δεν δίστασαν, μάλιστα, να συγκρουστούν με την αστυνομία, προκαλώντας τραυματισμούς.

Η Νατουρέι Κάρτα είναι μια από τις δεκάδες υπερορθόδοξες οργανώσεις της χώρας, αλλά θεωρείται η πλέον ριζοσπαστική, καθώς είναι η μοναδική που διαφωνεί ανοικτά με το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Τα μέλη της Νατουρέι Κάρτα πιστεύουν ότι ο Εβραϊσμός και ο Σιωνισμός δεν συνδέονται και δηλώνουν ότι οι Εβραίοι δεν πρέπει να έχουν το δικό τους κράτος μέχρι τον ερχομό του Μεσσία. Η καρδιά της οργάνωσης χτυπάει στη συνοικία Μέα Σεαρίμ, όπου και βρίσκεται το γραφείο του Κράουζ με τις αφίσες που διακηρύσσουν ότι «οι σιωνιστές δεν είναι πραγματικοί Εβραίοι, αλλά ρατσιστές».

Οσον αφορά τους ομοφυλόφιλους, ο Κράουζ πιστεύει ακράδαντα ότι πρόκειται για άρρωστους ανθρώπους, αλλά καθιστά σαφές ότι η Νατουρέι Κάρτα μπορεί να τους θεραπεύσει. «Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι που δεν προκαλούν, αλλά δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τους αποδεχτούμε», τονίζει. Μετά τους ομοφυλόφιλους, πάντως, η οργάνωση στράφηκε εναντίον όσων εργάζονται το Σάββατο. Τον περασμένο μήνα, μάλιστα, μέλη της Νατουρέι Κάρτα απείλησαν τους ιδιοκτήτες όσων βιβλιοπωλείων άνοιξαν το βράδυ του Σαββάτου προκειμένου να πουλήσουν το νέο βιβλίο του Χάρι Πότερ.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Οι σοφές δέκα εντολές των Ινδιάνων...



1) Να μένετε κοντά στο Θείο.

2) Να δείχνετε Σεβασμό στους Συνάνθρωπούς μας.
3) Να προσφέρετε Βοήθεια και Συμπόνια Όπου και Όποτε Χρειάζεται.
4) Να είσαστε Ειλικρινείς και Τίμιοι σε Ότι και αν κάνετε.
5) Να πράτετε αυτό που Γνωρίζουμε είναι Σωστό.

6) Να Φροντίζετε την Ευεξία του Σώματος, του Νου και της Ψυχής σας.
7) Να μεταχειρίζεστε την Γη, και Όλα όσα ζούν σε αυτήν, με Σεβασμό.

8)Να είσαστε Πάντα Υπεύθυνοι των Πράξεών σας.

9) Να Αφιερώσετε ένα Μερίδιο των προσπαθειών σας στο Ανώτερο Καλό.

10) Να Δουλεύετε Μαζί για το Καλό Όλης της Ανθρωπότητας

Υ.Γ.Τις προτιμώ από αυτές που πήρε κάποιος...πάνω σε ένα βουνό...και προτιμώ τα πνεύματα που ενέπνευσαν αυτές τις παραινέσεις κι όχι τις άλλες...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Μεσσιανισμός, μεσσιανικά κινήματα και εβραϊκός μεσσιανισμός

περιέχει αποσπάσματα από το agioros.com

Ο μεσσιανισμός στηρίχτηκε στην πίστη μιας εκ βάθρων ανατροπής, μιας Ανατροπής που θα εκφραστεί με τον ιουδαϊκό προφητισμό, τη Δευτέρα Παρουσία, την Αποκάλυψη, τη βασιλεία των δικαίων, την επανάσταση, ή, σήμερα πλέον, την τεχνολογική εσχατολογία του μετανθρώπου και της βιοτεχνολογίας που, σύμφωνα με τις επαγγελίες της, θα μας προσφέρει την αθανασία!
Μεσσιανικά όνειρα και προφητείες συνόδεψαν όλες τις μεγάλες ιστορικές απόπειρες ανατροπής του status quo: τις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, τα εξισωτικά κοινωνικά κινήματα (κομμουνισμός), τα επεκτατικά αποικιοκρατικά ρεύματα όπως αυτά της Δύσης μετά τον 12ο αιώνα,τα ακραία εθνικιστικά ρεύματα, όπως ο ναζισμός, ο σιωνισμός, που ευαγγελίζονται την κυριαρχία μιας περιούσιας φυλής, τέλος σύγχρονα ρεύματα όπως ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός. Σε κάθε εποχή, τα μεγάλα μεσσιανικά ρεύματα έπαιρναν ποικίλες μορφές και εκδηλωνόταν με πολλαπλές εκφάνσεις. Ο μεσσιανισμός, στη Δύση, εκφράστηκε τόσο με τη σοβαρή θεολογική εκδοχή του όσο και με το λαϊκό μεσσιανισμό. Οι δοξασίες για τον Αντίχριστο, τη Δευτέρα Παρουσία και τα Χιλιαστικά οράματα χαρακτηρίζουν ολόκληρη την περίοδο του ύστερου Μεσαίωνα και της πρώτης Αναγέννησης και τροφοδοτούν τις σταυροφορίες και τις επιδρομές κατά της χριστιανικής και της ισλαμικής Ανατολής. Λόγιος και λαϊκός, ο μεσσιανισμός θα καταλήξει στην πίστη για τη μεσσιανική αποστολή του “λευκού δυτικού ανθρώπου”. Οι Ισπανοί σταυροφόροι και ιεροεξεταστές θα καίνε τους Ινδιάνους, οι Πορτογάλοι τους Απω-ασιάτες και οι Αγγλογάλοι θα “εκπολιτίζουν” τους Αφρικανούς. Η πίστη του αμερικανικού προτεσταντισμού στη μεσσιανική αποστολή των Αμερικανών θα συνεχίζει να εκφράζεται πολλαπλά: από την εξολόθρευση των Ινδιάνων έως τις ατομικές βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και την “εξολόθρευση” των Ταλιμπάν. Η πλέον παροξυστική μορφή του ευρωπαϊκού ρατσισμού, ο ναζισμός, θα τροφοδοτηθεί από το μεσσιανικό όνειρο του χιλιετούς Ράιχ των Αρείων. Ο ιουδαϊκός μεσσιανισμός, η αρχέγονη μήτρα του μεσσιανισμού, για 3.000 χρόνια, θα διατηρεί την ελπίδα και την ταυτότητα ενός λαού, αρχίζοντας από τον Μωϋσή, περνώντας από τον Ησαΐα και τον Δανιήλ, θα πυροδοτεί εξεγέρσεις, όπως των Μακκαβαίων και του Μπαρ Χοκμπά και φθάνοντας μέχρι τη σύγχρονη “επιστροφή” στη Σιών με την αποικιοκρατία και την πίστη στη φυλετική και πνευματική ανωτερότητα του περιούσιου λαού. Ο κομμουνιστικός μεσσιανισμός θα επιχειρήσει να εκκοσμικεύσει τη μεσσιανική προσδοκία και με φορέα την “καθολική τάξη” των προλεταρίων να οδηγήσει όχι πλέον στο βασίλειο του Θεού, αλλά της ισότητας επί της γης, αίροντας κάθε “πόνο και οδυρμό”. Και όλοι γνωρίζουμε, ιδιαίτερα όσοι συμμεριστήκαμε αυτό το όνειρο, τόσο τις μεγάλες κατακτήσεις (επέκταση των ελευθεριών) αλλά και τις απογοητεύσεις που έφερε αυτό το όραμα (κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού). Σήμερα η ανθρωπότητα –παρόλο που συνεχίζουν να επιβιώνουν μορφές του πολιτικο-θρησκευτικού μεσσιανισμού, όπως ο ισλαμισμός– βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα μορφή μεσσιανισμού, τον τεχνολογικό. Μια και η θρησκευτική μεσσιανική προσδοκία έχει εξασθενίσει και η κοινωνική δοκίμασε ένα ισχυρότατο πλήγμα, ο νέος Μεσσίας θα είναι η τεχνολογία η οποία θα απαντήσει σε όλες τις προσδοκίες μας. Αυτός ο τεχνολογικός μεσσιανισμός θα εκφράζεται με τις προσδοκίες της έλευσης του μετανθρώπου αλλά και θα επενδύεται με στοιχεία ανορθολογικά, μυστικιστικά, ή ακόμα και... γελοιογραφικά. Στην Αμερική, πάνω από το 50% του πληθυσμού πιστεύει στα UFO και την παρουσία των εξωγήινων ανάμεσά μας. Ο Θεός γίνεται ένας τεχνολογικός Θεός ή μια ανώτερη νοημοσύνη που από το διάστημα “καθοδηγεί” την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η “θρησκεία” του New Age είναι ακριβώς αυτή η απόπειρα ενός συγκρητισμού ανάμεσα στο θρησκευτικό συναίσθημα και τον τεχνολογικό μεσσιανισμό. Στη σημερινή Ελλάδα, σε μια εποχή βαθύτατης κρίσης και παρακμής, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως, απέναντι στα αδιέξοδα, αρκετοί Έλληνες στρέφονται προς την αρχαιότητα –γεγονός που θα μπορούσε να έχει και θετικές πλευρές– ενώ ορισμένοι αποπειρώνται όχι απλώς να επιστρέψουν στο “δωδεκάθεο” αλλά και να συνδυάσουν αυτή την επιστροφή με τα UFO, τους εξωγήινους και τα “διαστημόπλοια” των αρχαίων Ελλήνων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, ο τεχνολογικός μεσσιανισμός αποκτάει μυθολογική και... χιουμοριστική χροιά. Απέναντί μας ο εβραϊκός μεσσιανισμός, μέσα από τη σιωνιστική του μετεξέλιξη, μεταβάλλεται από απελευθερωτικό πρόταγμα σε ρατσιστικό παραλήρημα και κινδυνεύει να οδηγήσει σε παγκόσμια ανάφλεξη. Στην Ελλάδα, μια χώρα που δυστυχώς μόνον ο Μποστ και οι γελοιογράφοι [βλέπε και Μητσικώστα] μπορούν να αποδώσουν ρεαλιστικά, καταντήσαμε το υποκατάστατο του μεσσιανισμού να είναι τα γελοία “οράματα” φρενοβλαβών ή απατεώνων.


Η σημερινή δημοκρατία του Μεγάλου Αδελφού και ο φανατισμός που προωθούν οι θρησκείες παραπλανούν, αλλοιώνουν και παραμορφώνουν τα πάντα. Είναι εξάλλου στην ιουδαϊκή φύση των επιβεβλημένων ιουδαϊκών-μονοθεϊστικών θρησκειών... Όμως τα επιτηδευμένα ψεύδη ξεφτίζουν γρήγορα, όπως η Νύχτα μπροστά στον Ανίκητο Ήλιο

Η ομορφιά είναι για τους τολμηρούς


Η Ομορφιά είναι για τους τολμηρούς, αυτούς που δεν φοβούνται να αφήσουν τους εγωισμούς πίσω και να δίνουν κομμάτι του εαυτού τους.Η ομορφιά μέσα και γύρω μας είναι το πιο φωτεινό μέρος της συνείδησής μας. Κι απλά αρκεί να βγει κανείς απ'την κλειστή του φυλακή και να ανοιχτεί στη ζωή, χωρίς να περιμένει αποτελέσματα, χωρίς να αναζητά επιβεβαίωση και ενέργεια από τους άλλους. Έτσι μόνο θα μεγαλώσει η ψυχή μας...Έτσι μόνο θα ανακαλύψουμε την ομορφιά μέσα μας και θα γεμίσει η ψυχή φως.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ :)

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009

Μέτρο και αρμονία VS θεός-μοίρα-Ιεχωβάς


Η παρακάτω συνέντευξη δόθηκε το 1993 στο γαλλικό περιοδικό Πράσινος Πλανήτης και συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων κειμένων του Καστοριάδη στο βιβλίο Η άνοδος της ασημαντότητας {Πώς η ανθρώπινη ιστορία καθορίζεται από την φαντασιακή δημιουργία} (Εκδόσεις Ύψιλον, 2000).

Θα ήταν ωφέλιμη μια επανεμφάνιση της αίσθησης του μέτρου και της αρμονίας της αρχαίας φιλοσοφίας;

Μια επανεμφάνιση της φιλοσοφίας στο σύνολό της θα ήταν ωφέλιμη, λόγω του ότι διανύουμε μια από τις λιγότερο φιλοσοφικές περιόδους, για να μη πούμε αντιφιλοσοφικές περιόδους, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η αρχαία Ελληνική συμπεριφορά, εν τούτοις, δεν ήταν μια συμπεριφορά βασισμένη στο μέτρο και την αρμονία. Ξεκινάει από την αναγνώριση των αόρατων ορίων της δράσης μας, από την ουσιαστική θνητότητά μας και από την ανάγκη για αυτό-περιορισμό.
P.E.: Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει την ανύψωση του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σαν ένα χαρακτηριστικό της επιστροφής του «θρησκευτικού», κάτω από τη μορφή μίας πίστης στη φύση;

Πρώτα απ’ όλα, δε νομίζω ότι, παρά τα όσα λέει ο κόσμος, ότι θα υπάρξει μια επιστροφή του θρησκευτικού στις Δυτικές χώρες. Ακολούθως, η οικολογία, ορθώς θεωρούμενη (και απ’ αυτή την άποψη, αυτό είναι η γενική περίπτωση), δεν κάνει τη φύση θεότητα και ούτε και τον άνθρωπο βέβαια. Η μόνη σχέση που μπορώ να δω είναι πολύ έμμεση. Έχει να κάνει με το τι διέπραξε η θρησκεία για να κρατάει στο χέρι σχεδόν όλες τις κοινωνίες. Ζούμε στην πρώτη κοινωνία, από καταβολής της ιστορίας της ανθρωπότητας, όπου η θρησκεία δεν καταλαμβάνει το κέντρο της κοινωνικής ζωής. Γιατί αυτή η τεράστια θέση της θρησκείας μέχρι πρότινος; Επειδή υπενθύμιζε στον άνθρωπο ότι δεν είναι ο άρχοντας του κόσμου, ότι υπήρχε κάτι άλλο εκτός από αυτόν, το οποίο το «προσωποποιούσε» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο: το ονόμαζε ταμπού, τοτέμ, θεούς του Ολύμπου - ή Μ ο ί ρ α - Ιεχωβά κτλ. Η θρησκεία παρουσίαζε την Άβυσσο και την ίδια στιγμή την κάλυπτε δίνοντας της ένα πρόσωπο: είναι ο Θεός, ο Θεός είναι αγάπη κτλ. Και αυτή με αυτό τον τρόπο ακόμη έδινε νόημα στη ζωή και στο θάνατο του ανθρώπου. Βέβαια, πρόβαλε πάνω στις θεϊκές δυνάμεις ή πάνω στο μονοθεϊστικό Θεό κάποιες ουσιαστικές ανθρωπομορφικές και ανθρωποκεντρικές ιδιότητες και έτσι ακριβώς έδινε νόημα στο υπάρχον. Η Άβυσσος έγινε, κατά κάποιο τρόπο, οικεία και ομοιογενής με εμάς. Συγχρόνως, όμως, υπενθύμιζε στον άνθρωπο τον περιορισμό του: του υπενθύμιζε ότι το Ον είναι ανεξερεύνητο και αδάμαστο. Τώρα, μια οικολογία ενσωματωμένη σε ένα πολιτικό πρόταγμα της αυτονομίας πρέπει να υποδεικνύει αυτόν τον περιορισμό του ανθρώπου όπως επίσης και να του υπενθυμίζει ότι το Ον δεν έχει νόημα, ότι είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι δημιουργούμε το νόημα ιδίω κινδύνω (και με τη μορφή των διάφορων θρησκειών…). Υπάρχει συνεπώς, υπό μία έννοια, εγγύτητα, αλλά υπό μια άλλη έννοια, αμείωτη αντίθεση.




Για να έχουν οι πράξεις νόημα




Ενας άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, μια μηχανή όχι. Η μεγαλύτερη αυταπάτη του ανθρώπου είναι πως πιστεύει ακράδαντα ό,τι πράττει, ενώ στην πραγματικότητα το καθετί συμβαίνει. Για να πράττεις πρέπει να ΕΙΣΑΙ.
ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ - GURDJIEFF
ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑ